เห็นได้ชัดว่า ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น กำลังกดดันอุจิวะ ฟุงะคุ
เช่นเดียวกัน อุจิวะ โคคาวะ เองก็กำลังทำแบบนั้น
ดังนั้นตอนนี้สถานการณ์ตรงนี้เลยออกจะพิกลอยู่สักหน่อย อุจิวะ ฟุงะคุ เดิมทีมาพร้อมกับอารมณ์เดือดดาล แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเกร็งขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น นั่นก็ช่างเถอะ ยังไงเขาก็คือโฮคาเงะรุ่นที่สาม ในสถานการณ์แบบนี้ การใช้สถานะโฮคาเงะพูดประโยคนั้นออกมา ถึงแม้จะไม่ได้ระบุชัด แต่มันก็เป็นการตำหนิที่ตรงไปตรงมามาก
แต่อุจิวะ โคคาวะนี่สิ...
"อย่าเล่นใหญ่"
อุจิวะ ฟุงะคุ เรียกพลังอำนาจของหัวหน้าตระกูลออกมาโดยไม่รู้ตัว ขั้นแรกเอ่ยปากกับอุจิวะ โคคาวะไปหนึ่งประโยค ก่อนค่อยตอบกลับซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
"ที่ท่านรุ่นสามพูด ข้าพเจ้ายังไม่ทราบรายละเอียดที่ชัดเจนครับ"
ถึงยังไงก็เป็นหัวหน้าตระกูล จะให้ถูกคำพูดไม่กี่คำข่มขวัญได้ยังไง ย่อมต้องยื้อไปเรื่อย ๆ เป็นธรรมดา
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น พยักหน้าเล็กน้อย
"ก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้จริง ๆ เช่นนั้นเรื่องนี้ก็รอจัดการหลังจากจัดการเรื่องของคืนนี้เสร็จแล้วค่อยว่ากันอีกที"
อุจิวะ ฟุงะคุ ถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเห็นภาพนี้ อุจิวะ โคคาวะ กลับยิ้มออกมา
เขาชูนิ้วโป้งให้อุจิวะ ฟุงะคุ: "ฟุงะคุจัง นี่แน่จริง ๆ เลยนะ เอาจริง"
พูดจบก็ไม่สนใจว่าอุจิวะ ฟุงะคุ จะฟังเข้าใจหรือไม่ หยิบกระสอบที่วางไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาใหม่ แล้วเดินกลับไปทางเขตตระกูลโดยไม่หันกลับมามอง
อุจิวะ ฟุงะคุ เห็นดังนั้นก็กำลังจะอ้าปากพูด แต่ถูกซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ห้ามไว้
"ปล่อยเด็กคนนั้นกลับไปเถอะ เรื่องในคืนนี้ ดันโซเป็นฝ่ายผิด ทำให้เด็กคนนั้นถูกกดดัน ฟุงะคุ นายกลับไปแล้วก็ปลอบใจเขาให้ดีด้วย"
อุจิวะ ฟุงะคุ พยักหน้า: "ผมเข้าใจแล้ว"
ในเมื่ออุจิวะ โคคาวะ เดินจากไปแล้ว ก็ย่อมไม่สนใจอีกต่อไปว่าที่เกิดเหตุจะเป็นยังไง
ข้างหูยังได้ยินบทสนทนาต่อมาของทั้งสองคน หัวข้อสนทนากระจุกอยู่ที่นัยน์ตาคู่ที่อยู่ในมือของอุจิวะ ฟุงะคุ แต่สำหรับอุจิวะ โคคาวะ แล้วฟังแล้วกลับอยากหัวเราะ