อุจิวะ มิโคโตะจากไปแล้ว ใบหน้าแดงระเรื่อยามเดินจากมา
มองแผ่นหลังเย้ายวนของเธอที่ค่อย ๆ ห่างออกไป อุจิวะ โคคาวะถึงกับต้องเม้มปาก แต่พอนึกถึงอายุตัวเองก็ได้แต่ถอนหายใจ
"ยังเด็กเกินไปนะ ถ้าทำอะไรตอนนี้คงไม่รู้สึกอินเท่าไหร่"
ไม่นาน อุจิวะ โคคาวะก็โยนเรื่องที่อุจิวะ มิโคโตะมาหาไว้ข้างหลัง ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ
เปลี่ยนเสื้อผ้า เก็บข้าวของ แล้วก็ออกจากบ้าน
จุดหมายคือลานฝึกชานเมืองแห่งหนึ่ง
ลานฝึกอยู่กลางป่าทึบ น้อยคนนักที่จะมาที่นี่ ที่จริงมันถูกทิ้งร้างไปแล้ว กำลังเหมาะกับเขาในตอนนี้
เป็น "พวกโง่ด้านนินจุตสึ" มานาน ในที่สุดก็ได้ลองฝึกนินจุตสึเสียที แม้ภายนอกจะดูเฉย ๆ แต่ลึก ๆ แล้ว อุจิวะ โคคาวะตื่นเต้นไม่น้อย
"ถ้าจำไม่ผิด วิชาพาลหายกายคือการรวมจักระไว้ที่ขาและเท้าเพื่อเพิ่มความเร็ว"
วิชาพาลหายกายเป็นหนึ่งในนินจุตสึพื้นฐานที่สุด แต่ผลลัพธ์ใช้งานได้ดีมาก เป็นสูตรที่ช่วยให้เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงหรือย้ายตำแหน่งในพริบตา
ใช้สิ่งนี้เป็นต้นตอ เสริมด้วยจักระธาตุต่าง ๆ ก็จะพัฒนาวิชาพาลหายกายได้หลากหลายรูปแบบ
เช่น วิชาพาลหายกายมายาของชิซุย พาลหายกายสายฟ้าของหมู่บ้านเมฆา พาลหายกายวารีของหมู่บ้านหมอก ล้วนเป็นตัวอย่างเด่น ๆ
โดยหลักการแล้ว อุจิวะ โคคาวะย่อมเข้าใจวิชาพาลหายกายดี ที่บ้านก็มีม้วนคัมภีร์ของวิชานี้ เคยอ่านมาก่อนแล้วก็จำได้
พอได้ลองสักครั้ง ไม่นานก็จับจุดได้
สำหรับเขาแล้ว มันง่ายมาก
ฟิ้ว!
อุจิวะ โคคาวะก้าวออกไปก้าวเดียวก็ทะยานไปไกลถึงสิบกว่าวา ตลอดทางดูเรียบง่ายสบาย ๆ แทบไม่ก่อให้เกิดเสียงลมเลยด้วยซ้ำ
นี่เพิ่งลองครั้งแรก แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่ต่างจากพวกจูนินระดับเก๋าที่เชี่ยวชาญวิชาพาลหายกายแล้ว
การเคลื่อนที่ครั้งนี้ต่างจากก่อน ๆ พื้นดินไม่ปริแตกเพราะแรงถีบของเขา และก็ไม่มีเสียงลมดังสนั่น เขาแค่รวมจักระไว้ที่ขาและแนวเส้นเอ็นพลัง จากนั้นความเร็วก็เพิ่มขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ