อุจิวะ มิโคโตะได้ยินดังนั้น ใบหน้ายิ่งแดงกว่าเดิม อดไม่ได้ที่จะตีอุจิวะ โคคาวะอีกที
คราวนี้ตีไปที่หัว และเพิ่มแรงเล็กน้อย ถึงกับมีเสียงดังเพียะ
แต่อุจิวะ โคคาวะก็ยังคงยิ้มร่า เหมือนไม่รู้สึกเจ็บ
“กินข้าวไป”
เห็นท่าทางเขาแบบนั้น อุจิวะ มิโคโตะก็เอือมระอา
อุจิวะ โคคาวะยิ้มโดยไม่ใส่ใจ จากนั้นก็เริ่มกินมื้อเช้าที่หล่อนนำมาให้
มื้อเช้าอุดมสมบูรณ์ เพราะอุจิวะ มิโคโตะรู้ดีว่าเขากินจุแค่ไหน
“วันนี้คิดยังไงถึงมาที่นี่ของฉัน?” อุจิวะ โคคาวะถาม
ถ้าจะพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอุจิวะ มิโคโตะ อันที่จริงแล้วสนิทกันมากกว่ากับอุจิวะ ฟุงะคุเสียอีก
พูดให้ถูกคือ ในตระกูลอุจิวะทั้งหมด อุจิวะ โคคาวะสนิทกับอุจิวะ มิโคโตะมากที่สุด
เพราะหล่อนรู้จักกับแม่ของอุจิวะ โคคาวะในชาตินี้มาก่อน ทั้งสองสนิทสนมกัน
ดังนั้นหลังจากที่พ่อแม่ของอุจิวะ โคคาวะเสียชีวิต อุจิวะ มิโคโตะจึงดูแลเขาอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเขาเกือบสิบขวบถึงได้เลิก
ต้องขอบคุณที่มีอุจิวะ มิโคโตะอยู่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอุจิวะ โคคาวะจะตัดสินใจหนีนินจาไปแล้วหรือเปล่า
เพราะตระกูลอุจิวะน่ะไร้อนาคตอย่างเห็นได้ชัด เป็นเหมือนเรือที่กำลังจะล่ม อุจิวะ โคคาวะย่อมไม่คิดจมลงไปด้วย
และตอนนั้นสภาพจิตใจเขาเองก็พิเศษ เย็นชากว่าตอนนี้มาก ถึงขนาดคิดว่าคนอื่นในโลกนี้คือ NPC และด้วยที่มีของดีติดตัว จิตใจจึงออกจะวู่วามบ้าระห่ำ
โชคดีที่อุจิวะ มิโคโตะเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมาก ให้ความรู้สึกแบบยามาโตะ นาเดชิโกะ ปลอบประโลมหัวใจได้ดีเยี่ยม ถึงได้พลิกจิตใจเขาให้ดีขึ้นบ้าง
น่าเสียดาย ที่อายุของทั้งสองห่างกันเกินไป ตอนที่อุจิวะ โคคาวะยังไม่ถึงสิบขวบ อุจิวะ มิโคโตะก็แต่งงานไปแล้ว ความคิดพวกนั้นของเขาก็เลยต้องพับเก็บ