ฟึ่บ!
ร่างหนึ่งแวบหายไป ปรากฏต่อหน้าไม้ยืนต้น อุจิวะ โคคาวะ กางฝ่ามือกดลงไป
หึ่ง…
เสียงก้องเบา ๆ ดังขึ้นก่อน
ตู้ม!
ตามติดด้วยเสียงระเบิดสนั่น
ลำต้นไม้ขนาดเกือบสองคนโอบ ถูกกระสุนวงจักรกดลงไปเป็นรูโหว่ ต่อมากระสุนวงจักรก็ระเบิด พลังหมุนบีบอัดราวคมมีด กระจายทะลักออกไปตามทิศทางที่เขากด
ลำต้นไม้ถูกบิดจนแหว่งเป็นรูมหึมา เศษไม้เศษฝุ่นฟุ้งกระจาย ต้นไม้ใหญ่แตกออกเป็นสองเสี่ยง
“ฮ่า ๆ ๆ!”
อุจิวะ โคคาวะ หัวเราะกึก มึนใจกับพลังทำลายของมันมาก
รู้สึกดีเกินคาด
จักระน่ะเป็นของที่ไม่เคยง่ายกับมืออยู่แล้ว แต่ดันเป็นว่าโคคาวะตอนนี้คุมมันได้อย่างดีเกินไป
ฉะนั้นผลลัพธ์จึงลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
“ขนม้วนมาน้อยไป ครั้งหน้าควรท่องวิชาจากบ้านให้เยอะ ๆ ก่อนค่อยมา”
ตอนนี้เนี่ย วิชาเพลิงกระสุนยักษ์ก็ได้แล้ว เหลือก็แค่สะสมประสบการณ์กับปรับปรุง กระสุนวงจักรก็เหมือนกัน
แต่เดิมกะจะมาซุ่มอยู่ที่นี่ถึงสาย ๆ ตอนนี้เวลาผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ
“เสียเวลาไม่ได้แล้ว มาฝึกวิชาพาลหายกายให้ชินมือดีกว่า”
ในหมู่วิชานินจาชั้นต่ำ เขามองแค่วิชาพาลหายกายเท่านั้นที่สำคัญ
ส่วนวิชาแปลงร่างกับวิชาสับเปลี่ยนกาย ก็ศึกษาพอให้ใช้ได้ ไม่ต้องลงลึก เพราะยังมีของที่ดีกว่ามาทดแทน
แต่วิชาพาลหายกายนั่นละเว้นไม่ได้
วิชานี้เรียกได้ว่าผูกพันกับนินจาคนหนึ่งไปตลอดชีวิต จะว่าไปแล้ว เทคนิคเทพวารี ก็จัดอยู่ในประเภทวิชาพาลหายกายเช่นกัน ความสำคัญไม่ต้องพูดให้มากความ
เมื่อนั้น อุจิวะ โคคาวะ ก็ปล่อยมือปล่อยไม้ ปลีกวิเวกฝึกวิชาพาลหายกายอยู่กลางพงไพรแต่ลำพัง ค่าประสบการณ์พุ่งปรี๊ดด้วยอัตราที่คนปกติยากจะถึง