เรื่องแบบนี้เอามาพูดกันตรง ๆ ไม่ได้
ทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ถึงจะไม่ได้พูดออกมาชัด ๆ แต่ก็ต่างรู้กันอยู่ในใจดี ต่างยึดมั่นในแนวคิดของรุ่นที่สอง ซึ่งก็คืออาจารย์ของพวกเขา ดังนั้นจึงมีความรู้สึกเกลียดชังพวกอุจิวะติดตัวมาโดยธรรมชาติ
แต่ต่อให้เกลียดแค่ไหน กติกาบนหน้าฉากก็ต้องรักษาไว้
นายจะไปลงมือกับอุจิวะในขณะที่พวกเขาไม่ได้ทำผิดชัดเจนไม่ได้ แล้วยังโดนจับได้อีกต่างหาก
เรื่องแบบนี้ถ้าจัดการไม่ดี มันก็ไม่ใช่แค่เรื่องของอุจิวะแล้ว แต่มันเกี่ยวกับตระกูลนินจาอื่น ๆ ในหมู่บ้านด้วย
โดยเฉพาะฮิวงะ
วันนี้นายกล้าควักเนตรวงแหวนของอุจิวะ พรุ่งนี้นายจะกล้าลงมือกับตระกูลฮิวงะของฉันหรือเปล่า?
แบบนั้นมันก็ไม่มีความปลอดภัยกันพอดี
"อุจิวะ ฟุงะคุถึงจะยอมไม่เอาเรื่องนาย แต่เรื่องนี้พวกเราจำเป็นต้องให้คำอธิบายกับพวกอุจิวะ ถ้าสถานการณ์แบบนี้ยังลงโทษพวกอุจิวะอีก มันก็ดูไม่ได้" ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกล่าว
มิโตคาโดะ โฮมุระและอุทาทาเนะ โคฮารุต่างขมวดคิ้ว
สำหรับพวกอุจิวะ พวกเขารู้สึกระวังตัวโดยธรรมชาติ ยิ่งหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ พวกเขายิ่งรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงที่หลัง
เพียงแต่ว่า ตอนนี้ชิมุระ ดันโซถูกพวกอุจิวะจับได้ แล้วถ้าพวกเขาจะลงโทษอุจิวะ พวกเขาก็ต้องแสดงท่าทีให้ชัดเจนก่อน
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นหันสายตาไปทางชิมุระ ดันโซ น้ำเสียงเรียบเฉย: "ดันโซ ช่วงนี้แกก็พักรักษาตัวไปก่อนเถอะ คนของรากไม้ทั้งหมดให้ไปขึ้นตรงกับหน่วยลับ"
"ฮิรุเซ็น!"
ชิมุระ ดันโซร้อนใจขึ้นมาทันที นี่มันถอนรากถอนโคนเขาไม่ใช่หรือไง
แบบนี้ได้ยังไง?
มิโตคาโดะ โฮมุระและอุทาทาเนะ โคฮารุคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกัน
"ผมเห็นด้วย"
"ฉันก็เห็นด้วย"
ชิมุระ ดันโซสีหน้าเปลี่ยนไป มองพวกเขา: "พวกนาย..."