อาศัยช่วงเวลาอาหารค่ำพอดี เซี่ยหงส์นำขบวนรถกลับมาถึงเถาผิง
“กลับแล้ว กลับมาแล้ว!”
“ท่านชายเซี่ยกลับมาแล้ว”
ผู้ลี้ภัยที่รับหน้าที่เฝ้าสังเกตชื่ออาลิ่ว เมื่อเห็นขบวนรถก็หันหลังส่งเสียงร้องเรียกทันที
เหล่าผู้ลี้ภัยนิ่งเงียบไปชั่วขณะ แล้วพากันลุกขึ้นรุมล้อมมาทีละคน เมื่อเห็นรถวัวสี่คันบรรทุกเต็มตึ้ง ทุกคนอ้าปากค้างยืนตัวแข็งค้างอยู่กับที่
หลิวชงที่เดินทางขึ้นเขามาก่อนก็ก้าวออกมาจากถ้ำ ดาบหัววงกอดอยู่ในอ้อมอก ริมฝีปากบีบเป็นเส้นตรง ใบหน้าหม่นหมอง ชัดเจนว่ายังไม่หลุดพ้นจากเรื่องว่าจะได้สังหารผู้มีบุญคุณอาฆาตด้วยมือตนเองหรือไม่
เซี่ยหงส์กระโดดลงจากรถวัว กล่าวเสียงดังแก่ผู้ลี้ภัยทั้งปวงว่า “ไม่ทำให้ผิดหวังในสิ่งที่ฝากไว้ คืนนี้พวกเจ้ากินอิ่มกันก่อน ทุกคนรับรองเท้าหนึ่งคู่ เสื้อผ้าหนึ่งตัว เสื่อหนึ่งผืน”
สำหรับผู้ลี้ภัยที่ขาดแคลนเสื้อผ้าอาหาร สุ่มเสี่ยงตายเมื่อเช้าไม่รู้ถึงเย็น สามสิ่งนี้ช่างล้ำค่าเหลือเกิน ทำให้เกิดเสียงโห่ร้องระงมขึ้นทันที
เซี่ยหงส์ยิ้มแย้มโบกมือเรียกหลิวชง หลิวชงจึงเดินเข้ามาอย่างไม่เต็มใจนัก “มีอันใด”
เซี่ยหงส์มองเขาแล้วยิ้ม “ลิ่วน้อยช่วยแบ่งสรรของเถิด ท่านเฉิน แห่งนี้ฝากไว้กับท่าน”
น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่กลับแฝงความเหนือกว่าของผู้เป็นนาย เฉินซานก็รู้ว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว จำต้องก้มตัวคารวะ “พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยรับบัญชา”
เซี่ยหงส์ไม่สนใจสิ่งอื่น หมายจะพานางหลี่ อาหลิ่ง และอาเหิง จัดการเรื่องของตนก่อน
ม่านผ้าใบต้องปะหนกลางถ้ำหิน ส่วนเขาใช้หนึ่งหลัง บ่าวสาวสามคนใช้ร่วมกันหนึ่งหลัง
ภูเขาหลูมีภูมิประเทศแบบเนินยกสูง ไหล่เขาสูงต่ำสลับกันง่ายต่อการก่อตัวเป็นหุบเขาและถ้ำหิน มิฉะนั้นเถายวนหมิงคงเขียนบันทึกหมู่บ้านดอกท้อออกมาไม่ได้
ที่เถาผิงมีถ้ำหินหลายแห่งขนาดต่างกัน เซี่ยหงส์มีเสรีภาพและทางเลือกแล้ว ย่อมไม่เต็มใจตะเกียกตะกายอยู่ถ้ำเดียวกับผู้ลี้ภัยทั้งกอง เขาจึงเลือกถ้ำที่เล็กกว่า แห้งและราบเป็นพื้นที่พำนัก
“ก็แห่งนี้เถิด”
เมื่อคุมรถวัวมาถึงปากถ้ำ เห็นเขากำลังจะลงมือเอง นางหลี่รีบเข้ามาคำนับ “ท่านชาย ให้ข้าหญิงลงมือเถิด”