ศาลากลางคืนดังขึ้นสามครา ความมืดมิดก็จมกลืนเจี้ยนคังลงทั้งเมือง
ภายในวังเจี้ยนคัง แท่นเทียนกระเบื้องเคลือบถูกเติมน้ำมันเนยวัวจนเต็ม แสงไฟส่องสว่างราชมณฑลนั้นราวกับกลางวัน
โดยธรรมเนียมแล้ว การส่องสว่างภายในราชมณฑลจะต้องใช้เทียนยักษ์ที่หล่อจากรังผึ้ง ซึ่งเป็นของใช้ชั้นสูงอันเป็นสิริแห่งราชสำนักยุคเว่ยจิ้น
แต่ราคาของเทียนเช่นนั้นแพงกว่าน้ำมันธรรมดาหลายเท่านัก ซือหม่ารุ่ยไม่มีเงินจะซื้อ
จักรพรรดิประทับนั่งเบื้องหลังแท่นพระคาถา บนแท่นวางอยู่หนึ่งบันทึกราชการ
นั่นคือบันทึกด่วนซึ่งซีเจี้ยน เจ้าเมืองแคว้นเอี้ยนโจวส่งมาแต่หลายวันก่อน ความว่าสือหูยึดเขาไท่ซานได้แล้ว สวีคานยอมจำนนแล้วถูกประหาร บรรดาเมืองต่าง ๆ ในแคว้นเอี้ยนโจวพังทลายราวใบไม้ร่วง
แคว้นเอี้ยนโจวในเวลานี้มีเจ้าเมืองถึงสี่คนปกครองร่วมกัน ต่างคนต่างไม่อยู่ใต้กัน
ซีเจี้ยนได้เริ่มยกทัพลงใต้สู่เมืองเหอเฟยแล้ว
หวังเต่ากับเหวินเจี้ยวนั่งร่วมสองข้าง หวังเต่าหน้านิ่งเยือกเย็นดังผืนน้ำ แต่ปลายนิ้วสิบที่ซีดขาวขึ้นเล็กน้อยเปิดเผยว่าในใจของเขาไม่เป็นสุขเสียเลย
ส่วนเหวินเจี้ยวกลับดูผ่อนคลายกว่า สายตาจดจ่ออยู่ที่ตะเกียงทองแดงหัวนกห่านเคียงแท่นพระคาถา ไม่อาจรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
แคว้นเอี้ยนโจวคงรักษาไว้ไม่ได้อีกแล้ว
ไป่ในประจำการคนหนึ่งเดินมากราบทูลเบา ๆ ว่า “ฝ่าบาท องค์รัชทายาทขอเข้าเฝ้า”
ซือหม่ารุ่ยไม่อาจรู้สึกตกใจได้
ยามธรรมดาเช่นนี้รัชทายาทคงบรรทมแล้ว เหตุใดคืนนี้จึงมาขอเข้าเฝ้ายามดึกดื่น
ซือหม่าเช่าเดินทางมาพร้อมกับหวังเยว่ องค์รัชทายาทถือกล่องไม้เคลือบสีดำในมือ สีหน้าแฝงความตื่นเต้นที่กดไว้ไม่อยู่ ด้านหวังเยว่ยืนคอยรับใช้อยู่ข้าง ๆ
“ฝ่าบาท” ซือหม่าเช่าก้าวเข้ามา วางกล่องไม้ลงบนแท่นพระคาถาอย่างเบามือ “ท่านอาจารย์หวังเดินทางกลับจากเมืองอู่ฉางยามบ่ายวานนี้ และได้นำสิ่งหนึ่งกลับมา กระหม่อมจึงนำมาถวายเพื่อโปรดเสด็จพิจารณา”