ภายในห้องลับแห่งที่ว่าการมณฑลผู้ว่า
“เจ้าไม่ควรออกรับราชการ”
เซี่ยคุนมองเซี่ยหงส์ด้วยสีหน้าเอ็นดูจนเจ็บปวดหัวใจ “เจ้าขัดข้องการทูลเชิญของฮ่องเต้ได้ ขัดข้องการทูลเชิญของรัชทายาทและการอภิบาลของเถาฉื่อเหิงก็ได้ แล้วเหตุใดจึงขัดข้องหวังอาเฮยไม่ได้”
“ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า แม้รอฟื้นชื่อเสียงอีกสิบปียังเพียง 26 ปีเท่านั้น ยามนั้นเมื่อเจ้าก้าวออกมา แผ่นดินต้องสั่นสะเทือน ตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นของเราย่อมได้เป็นตระกูลสูงส่งชั้นแนวหน้าอย่างแน่แท้”
เซี่ยหงส์กล่าวตรง ๆ ว่า “ลุง ยามไม่เลือกคน คนต้องเลือกยาม”
เซี่ยคุนอึ้งไปชั่วขณะ แทบไม่อาจคุมอารมณ์ไว้ได้
เด็กกล้าหาญผู้อาธิอะไรนี่!!
“ดี ดี ดี เจ้าปรารถนาจะออกรับราชการ ตำแหน่งผู้ติดตามรัชทายาทย่อมเป็นทางที่ดีที่สุด แล้วเหตุใดจึงปฏิเสธไป”
เซี่ยหงส์มองเซี่ยคุนอย่างแสนเข็ดขั้ว “ลุง คมดาบของหวังอาเฮยจรดคอผมของกระหม่อมอยู่ทุกวัน แล้วจะให้ผมเลือกเป็นแม่ทหารเมืองเจียวจื่อหรือแม่ทหารเมืองหรู่หนานได้อย่างไร”
เซี่ยคุนถูกตบหน้าจนเงียบงัน
ครู่ใหญ่จึงได้แต่ถอนหายใจลึก มองเซี่ยหงส์ด้วยอาการสิ้นหวัง “เจ้าจึงตั้งใจเด็ดเดี่ยวจะเป็นผู้ว่าเมืองเผิงเจ๋อกระนั้นรึ”
เซี่ยหงส์จะเอาไม่เอาอย่างไร หากว่าหวังตุ้นต้องการกำจัดลุง และเพื่อช่วยชีวิตลุงจึงต้องยอมประนีประนอมอย่างนั้นรึ
“ลุงยังระลึกถึงไต้รั่วซือกับโจวปัวเหรินได้หรือไม่”
เซี่ยคุนที่โกรธกริ้วมาตลอดพลันสะดุ้งเฮง สายตาจ้องมองเซี่ยหงส์ด้วยความระแวงสงสัย ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าซีดเผือดในทันที แต่วินาทีถัดมาก็แดงก่ำชนิดที่เห็นได้ชัด
“หวังอาเฮยนั่นมันกล้าฆ่าข้าหรือ”
เซี่ยหงส์ไม่เอ่ยอะไรอีก เพียงมองเซี่ยคุนอย่างเงียบสงบ
หวังอาเฮยไม่ใช่แค่กล้าฆ่าเจ้า อีกไม่ถึงครึ่งปีเจ้าก็จะตายแล้ว
แน่นอน นั่นตามสายของประวัติศาสตร์เดิม
ห้องลับเงียบงันนานหลายครู่ เซี่ยคุนจึงค่อยสงบจิตสงบใจได้ มองเซี่ยหงส์ด้วยความสงสัย “เจ้าไม่ได้หลอกลวงข้าจริงหรือ”
“ลุง ยามนั้นเขาเป็นคมมีดข้าเป็นเนื้อบนจาน แม้เพียงเพื่อจะมีชีวิตรอด ผมก็จำต้องตอบรับหวังอาเฮย ยิ่งไปกว่านั้น เขาแม้คนในตระกูลหวังเองยังกล้าฆ่า แล้วจะไม่กล้าลงมือกับลุงได้อย่างไร”