กองกบฏตั้งค่ายอยู่ทางใต้ของเจี้ยนคัง
เมื่อกำลังหลักของศัตรรวมตัวอยู่ฝั่งใต้แม่น้ำหวย ทหารรักษาป้อมสือโถวก็ไร้ซึ่งประโยชน์
เซี่ยหงส์ปรับกำลังใหม่อย่างรวดเร็ว วางแผนจะฝากทหารไว้ที่ป้อมสือโถวเพียง 500 นาย ที่เหลือย้ายไปรักษาการฝั่งเหนือทั้งสิ้น และตั้งใจให้ทหารม้าหลวง 8,000 นายที่รักษาพระราชวังจัดแถวรบลงฝั่งเหนือทั้งหมด
แต่กำลังพลก็ยังอ่อนด้อยเกินไป
หนึ่งหมื่นสามพันต่อสี่หมื่น มองอย่างไรก็ไม่พออยู่ดี
“กระหม่อมขอนำทหารป้อมสือโถวและทหารม้าหลวงย้ายไปรักษาท่าเรือจูเชว่หางพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อเซี่ยหงส์เสนอความนี้ต่อหน้าในพระที่นั่งไท่จี้ ทั่วทั้งวิหารเงียบงันไปทั้งแผ่นดิน
ขุนนางชราผู้หนึ่งเอ่ยกับเซี่ยหงส์ว่า “ท่านชายเซี่ย ขอขุนนางผู้ชราถามสักประเด็น ทหารป้อมสือโถวย้ายไปฝั่งเหนือ หากกองกบฏยกมาโจมตีแอบแฝงในจังหวะนั้น เจี้ยนคังจะไร้ทหารขวางกั้น ท่านเป็นตัดแขนข้างตัวเองหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ผู้ที่เปล่งวาจาคือจี้จาน ชื่อรองซือหยวน ชาวโม่หลิงแคว้นตันหยาง เป็นขุนนางใหญ่แกนกลางของซือหม่ารุ่ย และเป็นบุ๋นสูผู้เลื่องชื่อ
จี้จานเกิดในสกุลขุนนางรุ่นต่อรุ่น ได้รับการจัดเข้าร่วมกับกู้หรง เฮ่อซวน หมิ่นหง และเซียนเจี้ยน ในนาม “ห้าประเสริฐ”
เซี่ยหงส์คำนับแล้วถามว่า “ขอโทษที่เยาวชนไม่รู้ว่าท่านมีนามว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าจี้จานตกลงจนหมดสิ้น แล้วทั้งร่างสั่นระริก
อายุของเขาได้เจ็ดสิบแล้ว หากว่ากันด้วยตำแหน่งในราชสำนัก แม้หวังเต่ายังไม่อาจสู้เขาได้ ครั้งอดีตเขาเคยนำกองทัพด้วยวัยชราเอาชนะสือหู่มาแล้ว
ในราชสำนักนี้ ผู้ใดไม่รู้จักเขา?
ผู้ใดกล้าไม่รู้จักเขา?
เด็กน้อยตระกูลเซี่ยนี่ ชัดแจ้งว่าเป็นการดูถูกขุนนางผู้ชรา!!
สีหน้าของหวังเต่า ซือหม่าเช่า เซี่ยเปา และผู้อื่นแปรปรวนระคนระรวยเป็นทันที
เซี่ยเปารู้สึกประดุจนั่งไปบนหนามแหลม
หลู่หวานก้มหัวลงต่ำจนไม่กล้าเงยขึ้น
ครั้งหนุ่มจี้จานสนิทสนมกับหลู่จีเป็นหย่งเจีย ครั้นหลู่จีต้องถึงแก่กรรมอย่างอาฆาต จี้จานก็ดูแลสกุลลู่อย่างครบถ้วนประณีต แม้ธิดาของหลู่จีจะออกเรือน จี้จานยังมอบสินสอดไปเป็นของขวัญประดุจจะได้ทำลูกสาวของตนออกเรือน