จ้าวจื้อหัวคว้าตัวจ้าวจื้อเหวินที่เพิ่งลุกขึ้นมา ดึงเข้ามาขวางตรงหน้า เขาจงใจทำเช่นนี้
ไม้กระบองที่เดิมฟาดใส่จ้าวจื้อหัว พลันกระแทกลงบนศีรษะจ้าวจื้อเหวินแทน
เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังออกจากปากจ้าวจื้อเหวิน ดวงตาของเขาเหลือกขึ้น เลือดสดพุ่งทะลักจากศีรษะในพริบตา
จ้าวเหวินลู่เบิกตากว้าง ไม้กระบองในมือร่วงลงพื้น เขาถึงกับฟาดโดนลูกชายตัวเอง
จ้าวจื้อหัวสีหน้าเย็นชา ง้างมือตบหน้าจ้าวเหวินลู่อย่างแรง
เสียงเพี๊ยะดังขึ้น ใบหน้าจ้าวเหวินลู่เบี้ยวไปด้านหนึ่ง
แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น จ้าวจื้อหัวตบซ้ำอีกหลายฉาด จนจ้าวเหวินลู่ร้องโหยหวนไม่หยุด
“หยุดเดี๋ยวนี้! บอกให้หยุด!”
ชายชราตะโกนใส่จ้าวจื้อหัวด้วยความโกรธ ดวงตาแทบลุกเป็นไฟ!
จ้าวจื้อหัวไม่สนใจ เตะเข้าที่ท้องจ้าวเหวินลู่อย่างแรง อีกฝ่ายลอยละลิ่วไปหลายเมตรก่อนจะร่วงลงพื้น
เมื่อเห็นจ้าวเหวินสี่ลุกขึ้นมา จ้าวจื้อหัวก็ถีบเข้าใส่เขาอย่างแรงทันที
จ้าวเหวินสี่ร้องโหยหวน ร่างกระเด็นไปหลายเมตร กระแทกพื้นอย่างหนัก
ในชั่วขณะนั้น เขารู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างจะแหลกเป็นเสี่ยง ๆ
แววสังหารวาบขึ้นในดวงตาจ้าวจื้อหัว ในตระกูลจ้าวทั้งหมด คนที่ชอบรังแกเจ้าของร่างเดิมมากที่สุดก็คือจ้าวเหวินสี่ เขาทุบตีเจ้าของร่างเดิมระบายอารมณ์มาหลายครั้ง
พูดไปคงไม่มีใครเชื่อ ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมแค่มองเขามากไปหน่อย
พูดให้ชัดก็คือจ้าวเหวินสี่อารมณ์ไม่ดี เลยเอาความโกรธมาลงกับเจ้าของร่างเดิม