ทางจ้าวจื้อเหวิน เขาเตะใส่จ้าวจื้อหัวอย่างแรง แววตาดุดัน
แต่จ้าวจื้อหัวกวาดขาใส่ทันที ทำให้จ้าวจื้อเหวินล้มลงกับพื้น!
จากนั้นเขาก้าวเข้าไป เตะเข้าที่ท้องของจ้าวจื้อเหวินอย่างหนัก
อีกฝ่ายร้องโหยหวน ร่างปลิวไถลไปหลายเมตร ก่อนกระแทกกำแพงอย่างแรงและร้องครวญครางไม่หยุด
“ก่อเรื่องกำเริบเสิบสานจริง ๆ ไอ้เด็กสารเลว กล้าลงมือหนักขนาดนี้ งั้นก็อย่าหาว่าพวกเราใจร้ายแล้วกัน!”
พอจ้าวเหวินลู่เห็นลูกชายอย่างจ้าวจื้อเหวินถูกทำร้าย ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
เขาคว้าไม้พลองขึ้นมา แล้วฟาดใส่จ้าวจื้อหัวด้วยแววตาดุร้าย
จ้าวเหวินฝูกับจ้าวเหวินสี่ก็ลุกขึ้นจากพื้น ทั้งสองสบตากัน ก่อนหยิบไม้พลองขึ้นมาคนละอันพร้อมกัน แววตาเย็นชา
“รุมตีไอ้ลูกนอกคอกนี่ให้ตาย! ถ้าตายขึ้นมา ข้ารับผิดชอบเอง!”
ชายชรายืนอยู่ไกล ๆ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคียดแค้น
“เหวินฝู เหวินลู่ เหวินสี่ อัดมันให้หนัก! ตีไอ้สารเลวนี่ให้ตาย มันสมควรตายแล้ว!”
หญิงชราก็ลุกขึ้นจากพื้น ก่อนวิ่งไปหลบอยู่ด้านข้าง
มุมปากของนางมีเลือดไหล สำหรับจ้าวจื้อหัวแล้ว นางเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ
เดิมทีนางก็มีฟันเหลืออยู่ไม่กี่ซี่ ไอ้เด็กสารเลวนี่กลับทำฟันนางหลุดไปตั้งสามซี่ แล้วจะไม่ให้นางแค้นได้อย่างไร
จ้าวเหวินเฉียงก็ลุกขึ้นจากพื้น เขาคว้าไม้พลองขึ้นมาด้วยสีหน้าดุร้าย ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ
จ้าวจื้อหัวมีสีหน้าเรียบเฉย มุมปากแฝงรอยเยาะหยัน พวกนั้นถือไม้พลองมาก็ดี วันนี้เขาจะทำให้คนตระกูลจ้าวได้เห็นเลือดกันสักหน่อย