“ซุนต้าเฟิน เรื่องเลว ๆ ของเธอน่ะ คิดว่าปิดบังได้มิดชิดนักหรือไง”
“จ้าวเหวินลู่คงไม่ค่อยไหวสินะ ฉันได้ยินเธอบ่นตั้งหลายครั้งว่าเขามันไม่ได้เรื่อง!”
“ตาแก่ไม่รู้จักตายบอกว่าจะไปแจ้งตำรวจไม่ใช่เหรอ งั้นก็ไปแจ้งสิ ฉันอยากเห็นนักว่าใครจะถูกตำรวจจับไป!”
“จ้าวเหวินสี่ไม่ได้แค่ลักลอบเป็นชู้กับพี่สะใภ้เท่านั้น หลายปีมานี้เขาก่อเรื่องชั่ว ๆ ในหมู่บ้านไว้ไม่น้อยเหมือนกัน ถึงตอนนั้นก็ให้ตำรวจตรวจสอบให้ละเอียด!”
“ฉันรู้เรื่องหลายอย่าง ถึงตอนนั้นจะเล่าให้สหายตำรวจฟังให้หมด!”
“หัวหน้ากองพล ไปตามคนมาแจ้งตำรวจเถอะ อยากรู้นักว่าชู้รักคู่นี้จะปากแข็งได้ถึงเมื่อไร”
จ้าวจื้อหัวเอ่ยด้วยแววตาเย็นชา พลางกวาดสายตามองคนตระกูลจ้าวไปด้วย
พอชายชราได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที เกือบจะเป็นลมหมดสติไป
เขารู้ดีว่าหลังจากวันนี้ บ้านของพวกเขาจะกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งหมู่บ้านจ้าวเจีย
แต่ที่เขากลัวยิ่งกว่าคือการเรียกตำรวจมาจริง ๆ เพราะถึงตอนนั้นเรื่องคงไม่จบแค่เสียหน้าแน่
หญิงชราจ้องจ้าวจื้อหัวเขม็งด้วยแววตาอาฆาต นางรู้สึกแสบร้อนไปทั้งตัว
ไอ้เดรัจฉานตัวน้อยนี่ลงมือกับนางอย่างไม่ปรานี ช่างไม่ใช่คนจริง ๆ
จ้าวเหวินสี่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น เขารู้สึกเจ็บปวดตรงหว่างขาอย่างแสนสาหัส จึงอดหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้
ถ้าส่วนนั้นใช้การไม่ได้ ชีวิตลูกผู้ชายก็หมดความหมายแล้ว!
แต่พอได้ยินว่าจะไปแจ้งตำรวจ เขาก็หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว ร่างกายสั่นระริกไม่หยุด