“จ้าวจื้อหัว ไอ้ลูกไม่มีพ่ออย่างแก กล้าดูหมิ่นพวกเราขนาดนี้ ฉันจะฆ่าแก!”
จางไห่โกรธจนไฟแทบลุกท่วมอก ไม่อาจข่มอารมณ์ไว้ได้อีก
เขาพุ่งเข้าใส่จ้าวจื้อหัว เงื้อมือขึ้นตวัดฟาดใส่ใบหน้าอีกฝ่าย
จางเทาก็ก้าวตามมาหลายก้าว แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ
ตอนแรกที่บ้านพวกเขาผูกสัมพันธ์กับตระกูลจ้าว ก็เพราะหมายตางานในทีมพลเมืองรักษาความปลอดภัยของจ้าวเหวินไฉ
ต้องรู้ว่าในชนบท หากบ้านไหนมีคนได้ทำงานในเมืองหลวง ต่อให้เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราว ก็ยังเป็นที่อิจฉาของผู้คนมากมาย
พอจ้าวเหวินไฉตาย ตระกูลจางก็คิดจะถอนหมั้นแล้ว เพียงแต่กลัวคนอื่นนินทา จึงอดทนรอไปก่อน
คราวนี้พอได้ยินว่าจ้าวจื้อหัวได้งานเป็นสมาชิกทีมพลเมืองรักษาความปลอดภัย คนตระกูลจางก็อยู่ไม่ติด
จ้าวจื้อหัวมองจางไห่ด้วยแววตาเย็นชา ขยับเท้าไปทางซ้ายหนึ่งก้าว หลบฝ่ามือของอีกฝ่ายได้พอดี
ในเมื่ออีกฝ่ายชอบตบคน เขาก็ต้องสนองให้สมใจ
เขายกฝ่ามือขึ้น ฟาดใส่จางไห่อย่างแรงเต็มเหนี่ยว แรงกว่าตอนตบหญิงชราเมื่อวานมากนัก
เสียงเพี๊ยะดังขึ้น จางไห่ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าหันไปอีกทาง หัวอื้ออึงไปหมด
“ไอ้หน้าด้าน เมื่อกี้พอฉันแฉเรื่องสกปรกของบ้านแก แกก็คิดจะลงมือกับฉัน คิดว่าจ้าวจื้อหัวคนนี้รังแกง่ายนักหรือไง!”
“วันขึ้นปีใหม่แท้ ๆ ยังกล้ามารังแกกันถึงหน้าบ้าน ฉันสู้กับพวกแกให้ตายไปข้าง!”