“ให้แล้ว พวกเราให้แล้ว...”
หลิวเสี่ยวเซียงทนไม่ไหวอีกต่อไป เจ็บเหลือเกิน!
ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว เธอกลับมาลิ้มรสฝันร้ายในวัยเด็กอีกครั้ง รู้สึกเจ็บไปทั้งตัว ไม่มีที่ไหนไม่เจ็บเลย
ไอ้เดรัจฉานนี่ลงมือเอาให้ตายจริง ๆ!
ในวินาทีนั้น หลิวเสี่ยวเซียงนึกเสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตัวเอง วันขึ้นปีใหม่แท้ ๆ กลับเสนอหน้าเข้ามาให้คนเขาทุบตีถึงที่
เรื่องนี้แพร่ออกไปแล้ว พวกเขาคงกลายเป็นตัวตลกในปากคนอื่นแน่
พอเห็นหลิวเสี่ยวเซียงยอมอ่อนข้อ จ้าวจื้อหัวก็หันไปฟาดสองพี่น้องจางไห่กับจางเทาต่อ!
ไหน ๆ ก็ลงมือไปแล้ว งั้นฟาดเพิ่มอีกสักสองสามทีเลย!
ความทรงจำวัยเด็กแบบนี้ ถ้าไม่ทำให้พวกเขาจำฝังใจ เดี๋ยวหันหลังไปก็คงลืมเสียแล้ว!
“อย่าตีแล้ว... ขอร้องล่ะ... เจ็บเหลือเกิน...”
สองพี่น้องจางไห่กับจางเทาแทบพูดเป็นประโยคไม่ไหว
ใต้ตัวจางเทายังมีกลิ่นฉุนของปัสสาวะลอยมา เขาถูกตีจนฉี่ราดเสียแล้ว
จ้าวจื้อหัวสีหน้าเรียบเฉย ฟาดแม่ลูกสามคนต่ออีกสิบกว่าทีจึงยอมหยุดมือ
กิ่งไผ่ที่เดิมยาวกว่าหนึ่งเมตร ตอนนี้สั้นลงไปเกือบครึ่ง ใบไม้ร่วงเกลื่อนพื้น แค่เห็นก็รู้ว่าการปะทะดุเดือดขนาดไหน
เอาเข้าจริง การทะเลาะกันไม่เห็นมีประโยชน์ ต่อให้เถียงชนะก็ไม่ได้ทำให้ใครเจ็บตัว สู้ลงมือเสียยังคุ้มกว่า
เขาตัดสินใจว่าถ้าว่างเมื่อไรจะขึ้นไปหลังเขา ตัดกิ่งไผ่แบบนี้มาเตรียมไว้สักหน่อย แล้วเก็บไว้ในคลังมิติของน้ำพุวิญญาณ
คราวหน้าถ้าเจอพวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็ฟาดให้พวกมันนึกถึงความสนุกในวัยเด็กกันให้เต็มที่