จ้าวจื้อหัวหันไปมองคนทั้งสามเช่นกัน!
หญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีหนึ่งคน กับชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าอีกสองคน
เขาพยายามค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่กลับนึกอะไรไม่ออก ไม่คุ้นหน้าคนทั้งสามเลย
“แม่ของลูกเขย พวกคุณมาที่นี่ได้อย่างไร?”
หลี่ซิ่วผิงรีบเดินเข้าไปต้อนรับ ภายในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น จ้าวจื้อหัวก็เข้าใจทันทีว่าคนทั้งสามตรงหน้า เจ้าของร่างเดิมเคยพบจริง ๆ
หญิงที่เป็นหัวหน้าชื่อหลิวเสี่ยวเซียง เป็นแม่ยายในนามของเจ้าของร่างเดิม และเป็นแม่ของจางหงเสีย คู่หมั้นของเขา
ชายสองคนที่ตามมาข้างหลังเป็นลูกชายของนาง คนหนึ่งชื่อจางไห่ อีกคนชื่อจางเทา
เขาหรี่ตาลง มาเยี่ยมถึงบ้านแต่เช้าตรู่ในวันขึ้นปีใหม่แบบนี้ ดูท่าคงไม่ได้มาดี
ต้องรู้ก่อนว่าในชนบทมีธรรมเนียม วันขึ้นปีใหม่จะไปไหว้เจ้าแม่หรือกวาดสุสานไหว้บรรพบุรุษ ส่วนวันที่สองจึงค่อยไปบ้านพ่อตาแม่ยาย
พวกเขามาในเวลานี้ เห็นชัดว่าไม่ถูกธรรมเนียมเอาเสียเลย
หลิวเสี่ยวเซียงฝืนยิ้มออกมา “แม่ของลูกเขย ฉันรีบมาหารือเรื่องงานแต่งของเด็กสองคนอยู่นี่ไง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ซิ่วผิงก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้ รีบกล่าวว่า “แม่ของลูกเขย เชิญเข้ามาข้างในก่อน เร็วเข้า!”
ตอนนี้นางไม่มีเวลาสนใจเรื่องไปทำความสะอาดบ้านของกองพลน้อยแล้ว จึงพาคนทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน
จ้าวจื้อหัวมองพี่น้องจางไห่กับจางเทา ทั้งคู่มองเขาด้วยสีหน้าเหยียดหยาม
ไม่นาน ทุกคนก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง