จ้าวเหวินลู่ยกยิ้มมุมปากออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะร้องไห้เสียยิ่งกว่า นี่สินะน้องชายแสนดีของเขา
เขายกไม้ท่อนขึ้น แววตาเย็นชา
「อย่านะ!」
「อย่า...」
ชายชรา หญิงชรา และจ้าวเหวินสี่ตะโกนขึ้นพร้อมกัน จ้าวเหวินสี่ถึงกับขยับถอยไปด้านหลัง
「เร็วเข้า ไปกันสักหลายคน ห้ามจ้าวเหวินลู่ไว้!」
จ้าวหยงกวางตกใจมาก รีบร้องบอก
เมื่อครู่เขามัวแต่ดูเรื่องสนุก จึงตั้งตัวไม่ทันอยู่ชั่วขณะ
ชาวบ้านที่ยืนอยู่รอบ ๆ ต่างตกตะลึงกับเรื่องใหญ่ตรงหน้า
แต่มีบางคนรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้ว ทว่าก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายของครอบครัวนี้
พอได้ยินหัวหน้าหมู่บ้านตะโกน คนหลายคนก็พุ่งออกมาจากฝูงชน ตรงเข้าไปหาจ้าวเหวินลู่
แต่ก็สายไปแล้ว!
ไม้ท่อนในมือจ้าวเหวินลู่ฟาดลงมาอย่างโกรธเกรี้ยว จ้าวเหวินสี่ตกใจจนรีบยกมือทั้งสองข้างกุมศีรษะ
แต่ไม้ครั้งนี้ไม่ได้ฟาดใส่หัว หากกระแทกเข้าที่หว่างขาของจ้าวเหวินสี่อย่างแรง!
「อ๊าก... อ๊าก...」
เสียงร้องโหยหวนดังลั่นขึ้นในลานบ้าน ใบหน้าจ้าวเหวินสี่บิดเบี้ยว ร่างกลิ้งเกลือกไปกับพื้นอย่างบ้าคลั่ง!
เหงื่อเย็นไหลพรากจากหน้าผากจ้าวเหวินสี่ ปากอ้ากว้าง ดวงตากลอกจนเหลือแต่ตาขาว
「จ้าวเหวินสี่ ฉันบอกให้แกสวมเขาให้ฉันใช่ไหม ฉันจะทำให้แกหมดสภาพไปเลย...」
จ้าวเหวินลู่ตะโกนลั่น ก่อนฟาดไม้ลงไปอีกครั้ง คราวนี้กระแทกเข้าที่แขนของจ้าวเหวินสี่เต็มแรง
「กร๊อบ!」 แขนของจ้าวเหวินสี่หักทันทีเพราะไม้ฟาดเพียงครั้งเดียว!
「หยุดนะ หยุด...」