น้ำเสียงของหลิวกุ้ยเฟินแฝงแวววิงวอนอยู่เล็กน้อย
“ลูก แม่เดินต่อไม่ไหวแล้ว ซอมบี้พวกนั้นก็ไม่ได้รับมือยากอะไร ดูสิ แต่ละตัวเดินช้ามาก”
“แรงของลูกเยอะกว่าแม่...”
หลิวกุ้ยเฟินมีรอยถูกซอมบี้กัดอยู่ทั่วตัว เลือดไหลไปไม่น้อย แถมก่อนหน้านี้ยังคอยยืนขวางซอมบี้อยู่ข้างหน้า ตอนนี้เธอจึงเวียนหัวตาลาย
แทบไม่มีแรงจะรับมือซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาเลย
แต่ถ้าไม่มีแรงจะทำยังไงล่ะ?
ในมือเธอถือไม้เบสบอลที่เก็บมาได้ โชคดีที่มีไม้ท่อนนี้ ถึงพาเธอกับลูกชายหนีออกมาจากฝูงซอมบี้ที่เคลื่อนไหวเชื่องช้าได้
ถ้าหยุนเย่าจู่เก็บไม้ได้สักท่อน แล้วมาช่วยกันจัดการซอมบี้ด้วย ทั้งคู่ก็คงหนีรอดได้ง่ายขึ้น
แต่หลิวกุ้ยเฟินพูดเรื่องนี้กับหยุนเย่าจู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขากลับตอบเธอด้วยท่าทีรำคาญทุกครั้ง
“แม่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ เมื่อก่อนก็เป็นแม่เองที่อยากสนองความเห็นแก่ตัว ถึงได้ให้หยุนเจาตี้สวมรอยแย่งโอกาสของผมไป”
“แม่ทำให้ผมมีชีวิตดี ๆ ไม่ได้ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ยังอยากให้ผมลำบากเหน็ดเหนื่อย ช่วยแม่ตีซอมบี้อีกเหรอ?!”
หยุนเย่าจู่คิดว่าหลิวกุ้ยเฟินควรเดินนำหน้า คอยตีซอมบี้ให้หนีไป
ยิ่งกว่านั้น เธอควรเสี่ยงชีวิตปกป้องเขาด้วย
ที่ผ่านมา หลิวกุ้ยเฟินก็ทำแบบนี้มาตลอดไม่ใช่หรือไง?
ตอนนี้หลิวกุ้ยเฟินยังเห็นแก่ตัว อยากให้หยุนเย่าจู่ช่วยอีก เป็นไปได้ยังไง?
ถ้าไม่ใช่เพราะหลิวกุ้ยเฟินอยากเก็บลูกชายไว้ มีลูกชายแล้วจะได้เชิดหน้าใส่จางชุ่ยฮวา และมีหน้ามีตาต่อหน้าญาติ ๆ ตระกูลหยุน
เมื่อก่อนหลิวกุ้ยเฟินคงไม่เห็นแก่ตัวเก็บหยุนเย่าจู่ไว้หรอก