หยุนเย่าจู่ถึงขั้นเอาแม่แท้ ๆ ของตัวเองไปขวางไว้ข้างหน้า ปล่อยให้แม่ถูกซอมบี้กัด ส่วนตัวเองกลับหลบอยู่ข้างหลังได้
หยุนซิงเหลียวไม่คิดเลยจริง ๆ
เธอคิดว่าคนตระกูลหยุนรักหยุนเย่าจู่มากขนาดนั้น การให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงคงฝังลึกอยู่ในกระดูกของพวกเขาไปแล้ว
แต่ยามต้องเผชิญอันตราย อย่างน้อยหยุนเย่าจู่ก็น่าจะมีจิตสำนึกตอบแทนบุญคุณแม่อยู่บ้าง
ใครจะคิดว่าหยุนเย่าจู่จะหนีเอาตัวรอด แถมยังปิดทางหนีจนหมด
ตอนนี้หลิวกุ้ยเฟินถูกขวางอยู่นอกตาข่ายลวดอย่างสิ้นเชิง ในมือมีเพียงไม้เบสบอลเปื้อนเลือดหนึ่งอัน ไม่มีอย่างอื่นอีก
ไม่มีเครื่องมืออะไรที่จะตัดตาข่ายลวดได้เลย
บริเวณนี้ห่างไกลผู้คน แถมภูมิประเทศยังค่อนข้างแปลก
แม้ซอมบี้จะมาน้อย แต่ก็ไม่มีผู้รอดชีวิตคนไหนโผล่มาแถวนี้เหมือนกัน
หยุนซิงเหลียวเบิกตากลมใส มองหลิวกุ้ยเฟินอย่างว่าง่าย
หลิวกุ้ยเฟินพยายามดึงตาข่ายลวดอย่างบ้าคลั่ง
「ฉันเป็นแม่แท้ ๆ ของแกนะ ฉันคลอดแกมา แกก็ควรกตัญญูกับฉัน」
「รีบช่วยฉันสิ คิดหาทางเร็วเข้า ยังไงแกก็ต้องช่วยชีวิตฉัน」
หยุนซิงเหลียวกลับดูสบายใจอย่างสิ้นเชิง ต่างจากความตึงเครียดที่อยู่ด้านนอก เธออดยิ้มถามไม่ได้ว่า
「คุณก็คลอดหยุนเย่าจู่มาเหมือนกันนี่ เขายังไม่ช่วยชีวิตคุณเลย ทำไมฉันต้องช่วยด้วยล่ะ」
หลิวกุ้ยเฟินทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ดวงตาแดงก่ำจ้องหยุนซิงเหลียวเขม็ง
「แกจะเอาตัวเองไปเทียบกับน้องชายได้ยังไง? น้องชายแกเป็นผู้ชายนะ เป็นสายเลือดคนเดียวของตระกูลหยุน」
หยุนซิงเหลียวอดหัวเราะด้วยความโมโหไม่ได้
「ฉันเทียบกับเขาไม่ได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้กำลังเรียนรู้จากเขาไม่ใช่เหรอ? เขาโยนคุณให้ซอมบี้นี่」