แม้หยุนลี่ลี่จะถูกปลูกฝังความคิดจากระบบชายเป็นใหญ่ที่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวมาตั้งแต่โบราณจนเชื่องไปแล้ว
แต่ทุกครั้งที่สะดุ้งตื่นกลางดึก หรือถูกจ้าวซางซูซ้อมจนเจ็บหนักเกินไป
เธอก็มักจะนึกถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ ในชีวิต
ถึงความเป็นไปได้นั้นจะมีแค่หนึ่งในหมื่นก็เถอะ ถ้าตอนนั้นเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ออกจากตระกูลหยุน ไปอยู่ไกล ๆ แล้วไม่กลับไปเมืองเล็ก ๆ นั่นอีกเลย
ชีวิตในวันนี้ของเธอจะมีทางเลือกมากกว่านี้หรือเปล่า?
เธอรู้ว่าตัวเองคิดเพ้อฝัน ยิ่งคิดถึงความเป็นไปได้แบบนั้น เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองในวันนี้น่าเวทนาและน่าสงสารแค่ไหน
“ตอนนั้นฉันเรียนเก่งมาก คะแนนดีกว่าหยุนซิงเหลียวที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเอได้ตั้งไม่รู้กี่เท่า”
ต้าเซิ่งมีสถาบันอุดมศึกษาหลายแห่ง แม้มหาวิทยาลัยเอจะเป็นมหาวิทยาลัยชั้นแนวหน้า แต่ก็ไม่ใช่แห่งที่ดีที่สุด
แต่ตอนนั้นคะแนนของหยุนลี่ลี่ทิ้งห่างคนอื่นในเมืองเล็ก ๆ ของพวกเธอไปไกล
แม้แต่อาจารย์ในโรงเรียนยังบอกว่า หยุนลี่ลี่มีโอกาสลุ้นเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งได้สบาย ๆ
เธอนึกถึงปีนั้นที่ต้องลาออกจากโรงเรียน เหตุผลกลับเป็นเพราะต้องกลับไปแต่งงาน
แววตาตกตะลึง เดือดดาล และเสียดายของบรรดาอาจารย์ในโรงเรียน
ทำให้หยุนลี่ลี่หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง
จางชุ่ยฮวาไม่ยอมแพ้ เธอกระโดดขึ้นแล้วหันกลับไปบีบคอหยุนลี่ลี่ ก่อนถ่มน้ำลายด่าอย่างดุร้ายว่า
“ตัวถ่วงอย่างแก ยังกล้าตบแม่คนนี้อีกเหรอ!”
“ถ้าตอนนั้นขายแกได้ราคา แม่ก็ไม่ส่งแกไปเรียนหรอก!”
“ใครจะไปรู้ว่าเรียนไปเรียนมา แกกลับคิดเพ้อเจ้อถึงขั้นอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย!”