“เบบี๋?”
ภายในห้องอันเงียบสงัด ฉินมู่ไป๋สังเกตได้อย่างว่องไวว่าร่างของเด็กสาวในอ้อมแขนเกร็งขึ้น
เขาคิดว่าเด็กสาวคงฝันร้ายอีกแล้ว เหมือนตอนยังเด็ก
ช่วงสองสามเดือนแรกหลังจากฉินมู่ไป๋พาเหลียวเหลียวมาอยู่ที่ตระกูลฉิน เด็กสาวมักสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายแทบทุกคืน
ตอนนั้นเขายังอยู่ในหน่วยเตรียมกำลังพลพิเศษ แต่เพราะบาดเจ็บสาหัสจึงมีเวลาอยู่บ้านพักฟื้นอยู่พักหนึ่ง
ฉินมู่ไป๋จึงคอยอยู่เป็นเพื่อนเด็กสาวทั้งวันทั้งคืน ทุกครั้งที่เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมกับตัวกระตุก เขาก็จะปลอบเธอจนหลับไปด้วยความสงสาร
เป็นอย่างนี้ทุกวัน ทั้งกลางวันกลางคืน ฉินมู่ไป๋แทบไม่เคยได้นอนเต็มอิ่มเลย
จนเขาฝึกฝนความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ ขอแค่เด็กสาวมีความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ฉินมู่ไป๋ก็รู้ทันที
เพราะอย่างนั้น ต่อให้เธอแกล้งทำได้แนบเนียนแค่ไหน ฉินมู่ไป๋ก็รู้ว่าเธอหลับจริงหรือเปล่า
เมื่อครู่เด็กสาวกระตุกในอ้อมแขนเขา เหมือนกำลังหัวเราะ
แต่ฉินมู่ไป๋รู้ดีว่า เด็กน่าสงสารที่ไม่เคยได้รับความอ่อนโยนจากใครเลยตั้งแต่เล็ก จะหัวเราะออกมาได้ยังไง?
ความเจ็บปวดคุ้นเคยแผ่ซ่านขึ้นมาในใจเขา
ตั้งแต่รับเลี้ยงเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนมา ฉินมู่ไป๋ก็มักรู้สึกเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก
นึกถึงบาดแผลบนตัวเธอก็เจ็บปวดใจ เห็นท่าทางระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลาแล้วก็เจ็บปวดใจเช่นกัน
ไม่ว่าเขาจะรักและเอ็นดูเธอมากแค่ไหน เธอก็เตรียมใจไว้เสมอว่าจะถูกทอดทิ้ง
สภาพจิตใจแบบนี้ยิ่งทำให้ฉินมู่ไป๋ปวดใจ