หยุนเจี้ยนกั๋วตาบอดไปข้างหนึ่ง
เขาทั้งสภาพย่ำแย่ ทั้งหิวโซ
ไม่ว่าจะดวงตา ใบหน้า หรือแม้แต่ผิวหนังตามร่างกาย ทุกจุดล้วนเจ็บปวดราวกับเข้าไปถึงกระดูก
“หยุนลี่ลี่ล่ะ?”
เขาพิงกำแพงอยู่ในตรอกมืดมิด เบื้องล่างมีลูกชายที่ไม่ต่างอะไรกับขยะของเขานอนอยู่
ใช่แล้ว ตอนนี้หยุนเจี้ยนกั๋วเต็มไปด้วยความดุร้าย ต่อให้รักหยุนเย่าจู่แค่ไหนก็ยังอดรังเกียจลูกชายไม่ได้
เลี้ยงลูกชายมาตั้งนาน ถึงเวลาคับขันกลับไม่ช่วยค้ำจุนตระกูลหยุนสักนิด แถมยังทำให้พ่อแก่ตาบอดข้างหนึ่งอย่างเขาต้องลำบากออกไปขออาหารมาเลี้ยงพ่อลูกสองคน
หยุนเจี้ยนกั๋วมองผู้ชายที่เดินเข้าไปในร้านตรงหน้าไม่ขาดสาย ในร้านนั้น ลูกสาวของหยุนลี่ลี่กำลังเปิดหน้าร้านขายบริการอยู่
เขาอดอิจฉาไม่ได้
จ้าวซางซู สามีของหยุนลี่ลี่ ยืนอยู่ตรงหน้าหยุนเจี้ยนกั๋ว
สีหน้าเขามืดครึ้ม ดวงตาเรียวหางชี้เต็มไปด้วยแววอำมหิต จ้องหยุนเจี้ยนกั๋วเขม็ง
“เธอยังไม่กลับมา ยัยเด็กสารเลวนั่นไม่ยอมปล่อยเธอกลับมา”
จ้าวซางซูพูดเสียงต่ำ ก่อนย้อนถามหยุนเจี้ยนกั๋วด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“พวกคุณพาเมียผมไป ไม่ใช่บอกว่าจะเกาะความสัมพันธ์กับกองทัพมนุษย์อสูรได้แน่ ๆ เหรอ?”
“ตอนนี้เมียผมยังไม่กลับมา คุณยังกล้ามาหาเธออีกนะ บอกมาสิว่าจะชดใช้เมียผมคืนให้ยังไง?”
หยุนเจี้ยนกั๋วสะดุ้งเฮือก
ทั้งตัวเขาเจ็บปวดและร้อนใจ เสียงแหบพร่าถามจ้าวซางซูว่า
“ฉันจะชดใช้ยังไงได้? ใครจะไปรู้ว่าทำไมหยุนลี่ลี่ยังไม่กลับมา ฉันกลับมาแล้วแท้ ๆ ยัยเด็กนั่นยังเห็นแก่ความเป็นญาติ อย่างน้อยก็คงไม่ทำอะไรอาสาวตัวเองหรอก”