ระหว่างเดินกลับมา อวิ๋นซิงเหลียวก็ได้รับข้อความจากเหรินผิงอย่างรวดเร็ว
เธอก้มมองโทรศัพท์ มุมปากอดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มไม่ได้
ดีนะที่ช่วงนี้เจ้าตัวเหล็กจิ๋วขยันกันมาก ทั้งเก็บผลึกแกนกลางจากซอมบี้ที่หลงเหลืออยู่ ทั้งตระเวนหาเสบียงไปทั่ว
เสบียงที่หาได้ถูกแยกประเภทแล้วส่งไปเก็บไว้ในบ้านหลังเล็กของอวิ๋นซิงเหลียวทั้งหมด
ในฐานะคนที่เคยใช้ชีวิตอย่างยากจนข้นแค้นมาตลอดชาติในโลกอสูร
ลึก ๆ แล้วอวิ๋นซิงเหลียวยังมีสัญชาตญาณคนจนอยู่บ้าง
เห็นอะไรก็อยากเก็บไปหมด เพราะงั้นในบ้านหลังเล็กของเธอจึงมีของครบทุกอย่าง
อวิ๋นซิงเหลียวกลับไปที่รถบ้าน แต่ฉินมู่ไป๋ไม่อยู่ข้างใน
เธอจึงควบคุมเจ้าตัวเหล็กจิ๋วให้ลอบขนดินประสิว หัวไม้ขีด ยาเบื่อหนู เม็ดยาฆ่าเชื้อและออกซิไดซ์ ถ่านไม้ สบู่กำมะถัน และของอื่น ๆ ไปไว้ตรงลานว่างของโรงแรมที่เหรินผิงพักอยู่
พวกมันเอากระสอบใบใหญ่ไปกองไว้ในลานหลังโรงแรมหลายใบอย่างไม่ใส่ใจ
ก่อนหน้านี้ของพวกนี้กองปะปนกันอยู่ในบ้านหลังเล็กของอวิ๋นซิงเหลียว
จนบ้านที่ดี ๆ หลังหนึ่งถูกกองของเสียจนดูเหมือนคลังสินค้ายิ่งกว่าชั้นสองของรถบ้านเสียอีก
หลังจากกระสอบใบใหญ่หลายใบที่ใส่ของจิปาถะถูกขนย้ายออกไป ไม่นานนักตรงนั้นก็ถูกกระสอบผลึกแกนกลางหลายใบเข้ามาแทนที่
ผลึกแกนกลางในกระสอบเหล่านี้เป็นของที่พวกเจ้าตัวเหล็กจิ๋วเก็บตกมาจากด้านนอกประตูใหญ่ซึ่งมีรั้วลวดหนามล้อมไว้ทั้งนั้น
อวิ๋นซิงเหลียวไม่สะดวกขนผลึกแกนกลางที่พวกเจ้าตัวเหล็กจิ๋วเก็บมาไว้บนรถบ้าน
เพราะผลึกแกนกลางที่ฉินมู่ไป๋ให้เธอก็กองเต็มชั้นสองของรถบ้านไปแล้ว
รถบ้านแทบไม่มีที่ให้วางของอีก จึงทำได้แค่ขนส่วนที่เหลือไปไว้ที่บ้านเก่าตระกูลฉิน