พี่เลี้ยงกับบรรดาบอดี้การ์ดหารือกันอยู่ในโซนอาหารกลางแจ้ง แต่ก็ไม่ได้ข้อสรุป
ฉินมู่ไป๋เห็นว่าฟ้ามืดแล้ว จึงรีบเลิกประชุมแล้วขึ้นรถ ตั้งใจจะกลับไปง้อสาวน้อยอีกสักหน่อย
“เบบี๋”
เขาเห็นสาวน้อยอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว สวมชุดนอนแขนยาวตัวยาว ก่อนจะนอนแกล้งหลับอยู่บนเตียงเหมือนทุกที
ฉินมู่ไป๋ค่อย ๆ ปีนขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบา แล้วนอนลงข้างเธอ
ประตูห้องนอนปิดอยู่ มีเพียงผ้าม่านบังสายตาของหน้าต่างบานเล็กด้านนอกที่เปิดไว้
แสงดาวส่องผ่านกระจกเสริมความแข็งแรงหนาเตอะ ทำให้ทุกสิ่งในห้องนอนฉาบด้วยสีเงินจาง ๆ
อวิ๋นซิงเหลียวยังหลับตา แกล้งทำเป็นหลับสนิท
ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เธอพยายามปรับลมหายใจให้ดูเหมือนหลับลึกจริง ๆ
ฉินมู่ไป๋กลับแยกออกได้ในพริบตาว่าเธอหลับจริงหรือแกล้งหลับ
เขาตะแคงตัวมุดเข้าไปในผ้าห่ม แนบกายชิดเธอ แล้วกระซิบเกลี้ยกล่อมข้างหู
“ข้างนอกอันตรายเกินไปนะเบบี๋ เราอยู่เล่นในสวนสนุกกันดี ๆ เถอะ พี่ถึงจะวางใจ”
อวิ๋นซิงเหลียวอดทนไม่สนใจเขา
แกล้งหลับต่อไป
คนอย่างฉินมู่ไป๋ยิ่งเธอตอบสนอง เขาก็ยิ่งได้ใจ
เพื่อให้ดูเหมือนหลับจริงยิ่งขึ้น อวิ๋นซิงเหลียวจึงนอนนิ่งไม่ขยับ
มือของฉินมู่ไป๋สอดลึกเข้าไปใต้ผ้าห่ม ค่อย ๆ เกี่ยวชายกระโปรงชุดนอนของเธอขึ้น
พฤติกรรมช่างลามก
แต่น้ำเสียงของเขากลับเจือคำวิงวอนอย่างน่าสงสาร
“พี่แค่อยากให้เบบี๋ปลอดภัยดี เบบี๋ อย่าทำให้พี่เป็นห่วงได้ไหม?”
อวิ๋นซิงเหลียวยังคงอดทนกับเขา คนที่หลับอยู่ไม่มีทางลุกพรวดขึ้นมาห้ามฉินมู่ไป๋ที่กำลังลวนลามตัวเองหรอก