“ใช่ โดยเนื้อแท้แล้วไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย”
อวิ๋นซิงเหลียวพิงแผ่นหลังฉินมู่ไป๋ ดวงตาคู่สวยไร้ซึ่งอารมณ์ใด
เธอใช้มีดฟันขึ้นไปอย่างแรง คมมีดเฉียดผ่านใบหูของจางชุ่ยฮวา ลากผ่านสันจมูกไปจนถึงลูกตาข้างหนึ่ง
จางชุ่ยฮวากรีดร้องออกมา อวิ๋นซิงเหลียวหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า
“แต่อย่างน้อยเธอก็เลือกได้ว่าจะไม่ทำร้ายคนอื่น”
ค่านิยมรักชายชังหญิงดูราวกับถูกสลักลงไปในยีนของทุกคนจริง ๆ
อวิ๋นซิงเหลียวเปลี่ยนเรื่องนี้ไม่ได้
คนส่วนใหญ่จะให้สินเดิมแก่ลูกสาวก้อนหนึ่ง แต่บ้าน เงินเก็บ และทรัพย์สินส่วนใหญ่ของครอบครัวล้วนยกให้ลูกชาย
พวกเขาพูดปาว ๆ ว่าชายหญิงเท่าเทียมกัน แต่ลึก ๆ แล้วก็ยังคิดว่าลูกชายต่างหากที่ควรสืบทอดกิจการ ส่วนลูกสาวก็ควรหาผู้ชายดี ๆ แต่งงานด้วย
เมื่อเปลี่ยนอะไรไม่ได้ อวิ๋นซิงเหลียวก็ไม่เคยคาดหวังให้ความคิดของคนตระกูลหยุนเปลี่ยนไป
แต่อย่างน้อย คนตระกูลหยุนก็เลือกปฏิบัติต่อเด็กผู้หญิงให้ดีกว่านี้ได้
ไม่ต้องทุบตี ไม่ต้องเหยียดหยามด่าทอเด็กผู้หญิงราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ อยู่ทุกวี่ทุกวัน
ไม่ต้องเอาก้นบุหรี่ในมือจี้เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเพียงเพราะไม่สบอารมณ์
ไม่ต้องเพียงเพราะเป็นเด็กผู้หญิงแล้วเห็นหน้าแล้วหงุดหงิด ถึงได้จับเด็กที่ยังไม่รู้ความและยังไม่มีโลกทัศน์เป็นรูปเป็นร่างขังไว้ในตู้แคบมืด
ไม่ต้องเอาน้ำเดือดราดหัวกันง่าย ๆ
อวิ๋นซิงเหลียวไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น เธอขอแค่ความปรานีเล็กน้อยเท่านั้น