ความขัดแย้งในสวนสนุกทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และเริ่มบานปลาย
ติงฝานตะโกนเสียงดังว่า “พวกแกต้องเข้าใจจุดประสงค์ที่เรามาที่นี่ให้ชัด แค่หาอวิ๋นซิงเหลียวเจอ แล้วจะไม่มีอะไรกินหรือไง?”
ไม่มีใครมีความอดทนฟังติงฝานพูดน้ำไหลไฟดับอีกแล้ว พวกเขาหิวจนแทบทนไม่ไหว ความโกรธทำให้ขาดสติ
ไม่ว่าติงฝานจะวาดฝันให้พวกเขาฟังยังไง ก็ไม่อาจหยุดทีมที่เขาพามาจากแตกคอกันเองได้
ส่วนอวิ๋นซิงเหลียวตื่นสายในวันถัดมาเล็กน้อย
เธอนอนยาวจนถึงสิบโมงเช้า
“ตื่นแล้วเหรอ?”
แขนทั้งสองข้างของฉินมู่ไป๋โอบรัดเอวเธอจากด้านหลัง แล้วดึงเธอเข้าหาตัวอีกนิด
อวิ๋นซิงเหลียวนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าในสวนสนุกยังมีผู้ชายอีกยี่สามสิบคนถูกขังอยู่
“อา ฉันต้องไปดูพวกเขาหน่อย”
อวิ๋นซิงเหลียวพูดอย่างหงุดหงิดตัวเองอยู่บ้าง
เธอไม่ได้ตั้งใจจะตื่นเอาป่านนี้
แต่พออยู่ข้างฉินมู่ไป๋ สมองของเธอก็รู้สึกผ่อนคลายอยู่ตลอด
แม้อวิ๋นซิงเหลียวจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรเป็นแบบนี้ การใช้ชีวิตโดยไม่รู้จักระวังภัยยามสงบ สักวันอนาคตคงทำให้เธอกลายเป็นคนไร้ความสามารถ
เธอไม่อยากจมอยู่ในความรู้สึกปลอดภัยเกินเหตุแบบนี้
ถึงตอนนี้เธอจะปลอดภัยจริง ๆ และปลอดภัยกว่าชาติก่อนตั้งไม่รู้กี่เท่า
แต่สมองกลับหลอกตัวเองไม่ได้
จึงมักทำอะไรตรงข้ามกับแผนของอวิ๋นซิงเหลียวอยู่เสมอ
อย่างเช่นทำให้เธอหลับสนิทอย่างไม่ระแวดระวังจนถึงตอนนี้
ฉินมู่ไป๋กอดเธอแน่น ไม่ยอมปล่อยมือ
เธอตัวเล็กเหลือเกิน เป็นสาวน้อยบอบบางอยู่ในอ้อมกอดกว้างใหญ่และอบอุ่นของเขา