อวิ๋นซิงเหลียวมักลืมไปว่า ฉินมู่ไป๋วิปริตแค่ไหน เพราะภาพลักษณ์เคร่งขรึมไม่สนใจเรื่องทางโลกของเขา
พอได้ยินฉินมู่ไป๋พูด แก้มของอวิ๋นซิงเหลียวก็ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน
เธอจ้องฉินมู่ไป๋ พลางยื่นริมฝีปากแดงงอนใส่
“ไม่เอา ฉันไม่อยากดูสักหน่อย!”
เมื่อเทียบกับความกระตือรือร้นของฉินมู่ไป๋แล้ว อวิ๋นซิงเหลียวเรียกได้ว่าเย็นชาอย่างยิ่ง
ฉินมู่ไป๋ไม่ได้บังคับเธอ แววตาของเขาฉายความเสียดาย
ถ้าเสี่ยวเป่าของเขายอมดูเขา คงเร้าใจและตื่นเต้นน่าดู
หลังมื้อเย็น อวิ๋นซิงเหลียวทิ้งฉินมู่ไป๋ไว้ข้างหลัง แล้วรีบวิ่งกลับไปที่รถบ้าน
เธอกลัวว่าฉินมู่ไป๋จะเผยสัญชาตญาณสัตว์ร้าย จับเธอไว้แล้วบังคับให้ดูอะไรแปลก ๆ
ตอนนั้นดึกมากแล้ว แต่ติงฝานกับคนอื่น ๆ ที่อยู่ในสวนสนุกยังรอให้อวิ๋นซิงเหลียวเอาอาหารมาให้
พวกเขาเป็นหน่วยบุกเบิกของหัวหน้าติง หรือก็คือกลุ่มแรกที่เข้ามาติดต่อฉินมู่ไป๋ เจรจาเงื่อนไข และหยั่งเชิงเขา
พวกเขาคิดว่าอย่างไรเสียก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเอเหมือนกับอวิ๋นซิงเหลียว แถมยังเป็นนักศึกษาชั้นหัวกะทิด้วย
ฉินมู่ไป๋คงไม่ถึงกับปล่อยให้พวกเขาอดตาย
ไม่เพียงไม่ควรปล่อยให้พวกเขาอดตาย แต่สำหรับคนเก่งอย่างพวกเขาแล้ว ฉินมู่ไป๋ควรจัดอาหารดี ๆ ต้อนรับอย่างเอาอกเอาใจและประจบสอพลอ คอยปรนนิบัติพวกเขาให้ดีด้วยซ้ำ
เพราะอย่างนั้น คนกว่ายี่สิบคนที่ติงฝานพาเข้ามาคราวนี้จึงไม่มีใครพกอาหารติดตัวมาสักคน
อีกอย่าง ถ้าฉินมู่ไป๋เสียมารยาทกับพวกเขาจริง ๆ พวกเขาก็แค่กลับไป