อวิ๋นซิงเหลียวก้มมองชายที่นอนอยู่บนพื้น สีหน้าไร้อารมณ์เช่นเคย
เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ เขาชื่อเหรินผิง
ชาติที่แล้วเขาคอยติดตามกลุ่มของหัวหน้าติงมาตลอด
เป็นคนจืดจางที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น
ในความทรงจำของอวิ๋นซิงเหลียว ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายอะไร แต่ก็ไม่เคยทำเรื่องดี ๆ เช่นกัน
ทุกครั้งที่ติงฝานกับพวกนั้นหาเรื่องรังแกผู้หญิง เหรินผิงคนนี้ก็อยู่ตรงนั้นด้วย
เพราะเขาไม่เคยพูดห้าม และก็ไม่ได้ร่วมมือกับติงฝานกับพวกนั้นรังแกผู้หญิงตามน้ำ
เหรินผิงจึงกลายเป็นคนจืดจางในกลุ่มของหัวหน้าติง
คนจืดจางที่ไม่มีความสำคัญอย่างเขาตายเป็นตัวเบี้ยไปตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ที่อำนาจของหัวหน้าติงเริ่มขยายตัว
อวิ๋นซิงเหลียวผ่านผู้คนมามากมายในชาติที่แล้ว และพบเห็นเรื่องน่ารังเกียจมานับไม่ถ้วน
เธอพูดได้แค่ว่า เท่าที่เธอเห็น เหรินผิงเป็นคนแบบนี้
เธอไม่อาจยืนยันได้ว่า ตอนที่เธอไม่เห็น เหรินผิงเคยทำเรื่องเลวร้ายหรือเปล่า
“ตอนเสิ่นเจ๋อชวนหลอกเธอ ฉันไม่ได้ร่วมส่งเสียงโห่ตามพวกนั้น”
“ตอนติงฝานกับพวกนั้นบอกว่าจะหลอกให้เธอไปนอนด้วย ฉันก็ไม่ได้เห็นด้วย”
ดวงตาของเหรินผิงแดงก่ำ เลือดไหลหยดจากปากไม่ขาดสาย
เขามองอวิ๋นซิงเหลียวอย่างวิงวอน
“ฉันไม่ได้ร่วมมือกับพวกนั้นทำเรื่องเลวร้าย”
อวิ๋นซิงเหลียวหัวเราะเย็นชา
“งั้นนายก็แค่ยืนดูอยู่เฉย ๆ ปล่อยให้พวกนั้นเยาะเย้ยฉันลับหลัง พนันกันว่าจะหลอกให้ฉันเป็นแฟนเสิ่นเจ๋อชวนยังไง แล้วตอนนี้ยังวางแผนเล่นงานฉันกับอาของฉันอีก แบบนี้เรียกว่าอะไรล่ะ?”