ด้านนอกยานบ้านฉบับวันสิ้นโลก
อวิ๋นซิงเหลียวสวมรองเท้าบูตหนังสีดำหุ้มข้อสูง กับชุดรบสีดำไซซ์เล็กที่ฉินมู่ไป๋หาให้
พี่หวังที่เดินนำหน้าเหลียวกลับมามองชุดที่คุณหนูอวิ๋นสวมอยู่
อดถอนหายใจในใจไม่ได้
คุณหนูอวิ๋นใส่อะไรก็ดูดีไปหมด
แม้จะสวมชุดรบแบบนี้ รูปร่างก็ยังบอบบาง ดูเหมือนลมพัดก็ปลิว
ไม่มีความองอาจเลยสักนิด กลับดูเย้ายวนเหมือนชุดยูนิฟอร์มเสียมากกว่า
เด็กสาวแบบนี้เหมาะจะถูกเลี้ยงดูไว้ในหอคอยงาช้าง เป็นดอกฝอยทองเท่านั้นจริง ๆ
“คุณหนู เราแยกกันค้นนะคะ ฉันดูแลแถวนี้ ส่วนคุณหนูดูแลแถวนั้น”
พี่หวังชี้ไปยังร้านค้าที่ไม่มีซอมบี้แม้แต่ตัวเดียวให้คุณหนูอวิ๋น
อวิ๋นซิงเหลียวไม่พูดอะไรสักคำ ถือดาบที่พี่หวังให้แล้วเดินเข้าไปในร้านร้าง
ดาบในมือไม่เหมาะจะใช้ฆ่าซอมบี้ อวิ๋นซิงเหลียวต้องหาทางให้พี่หวังได้ใช้ดาบที่เธอทำขึ้น
เธอรู้ดีว่าถนนทั้งสายนี้ถูกฉินมู่ไป๋กวาดล้างจนเกลี้ยงแล้ว
เธอเดินเตร็ดเตร่เข้าไปอย่างเบื่อหน่าย พลางแผ่พลังจิตจากร้านนี้ออกไปทุกทิศทาง
หลังร้านมีตรอกเล็ก ๆ อยู่สายหนึ่ง
ในตรอกหลังร้านมีชายกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมผู้หญิงคนหนึ่งไว้
ชายที่เพิ่งเสร็จกิจเดินถือกางเกงไปยังปากตรอก มองไปยังถนนข้าง ๆ ที่ถูกปิดกั้น แล้วถามพลางขมวดคิ้วว่า
“ถนนสายนั้นมีอะไร?”
ชายอีกหลายคนที่เสร็จกิจไปก่อนหน้านี้ยืนอยู่ตรงปากตรอกมานานแล้ว
พวกเขามีสีหน้าอิดโรยและด้านชา สูบบุหรี่พลางพูดว่า
“ฉินมู่ไป๋เป็นคนปิดไว้ ตรงปากตรอกยังมีกองทัพมนุษย์อสูรอยู่ด้วย”
“แม่งเอ๊ย!”
ชายที่กำลังจัดเข็มขัดอดสบถออกมาไม่ได้
แต่เขาก็กล้าด่าแค่เบา ๆ ไม่กล้าขึ้นเสียง กลัวมนุษย์อสูรได้ยิน