หลังจัดการคนเสร็จ อวิ๋นซิงเหลียวก็ถือดาบที่ยังหยดเลือดกลับเข้าไปในร้านอย่างไม่สะทกสะท้าน
สีหน้าของเธอสงบนิ่ง ดูราวกับแค่เดินไปวนเล่นในตรอกเล็ก ๆ ด้านหลังมาเท่านั้น ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
“คุณหนู มานี่เร็วค่ะ”
เสียงพี่หวังดังมาจากด้านนอกร้าน อวิ๋นซิงเหลียวสะบัดคราบเลือดบนดาบ ก่อนทำสีหน้าไร้เดียงสาแล้ววิ่งตึกตักออกจากร้าน
“มีอะไรเหรอคะ พี่หวัง”
เธอมองไปยังทิศทางที่พี่หวังชี้ เป็นอาคารหลังหนึ่งฝั่งตรงข้าม
หลังบานกระจกของอาคารนั้นมีใบหน้าซอมบี้อยู่สองตัว
ตัวหนึ่งอยู่ชั้นหนึ่ง อีกตัวอยู่ชั้นสอง
ดูเหมือนพวกมันจะเห็นพี่หวังกับอวิ๋นซิงเหลียวตั้งนานแล้ว
ซอมบี้ทั้งสองตัวพุ่งชนกระจกชั้นหนึ่งและชั้นสองพร้อมกัน แต่เพราะแรงของพวกมันน้อยเกินไป จึงไม่มีทางชนกระจกหนา ๆ แบบนี้ให้แตกได้
ส่วนซอมบี้ชั้นสองก็ไม่มีสติปัญญาพอจะเดินลงบันไดไปชั้นหนึ่ง แล้วชนกระจกพร้อมกับตัวที่อยู่ข้างล่าง
อวิ๋นซิงเหลียวรู้สึกว่าซอมบี้สองตัวนี้ตลกเป็นพิเศษ
เธอไม่ได้เห็นซอมบี้โง่ ๆ ระดับต่ำแบบนี้มาหลายปีแล้ว
แถมเพราะกลัวว่าอวิ๋นซิงเหลียวจะตกใจ คราบเลือดและบริเวณที่เน่าเปื่อยบนใบหน้าของซอมบี้ทั้งสองตัวจึงถูกฉินมู่ไป๋ล้างจนสะอาด
เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็เปลี่ยนเป็นชุดใหม่เอี่ยม
แม้แต่ใบหน้ายังแต่งหน้าให้ด้วย
“คุณหนู พวกเราต้องการความช่วยเหลือค่ะ”
พี่หวังหันกลับมา สีหน้าตึงเครียดมองคุณหนูอวิ๋นอย่างสมบทบาท