บุคลากรทางการแพทย์เดินเข้าออกกันขวักไขว่ภายในรถบ้านที่ได้ชื่อว่าเป็นปราสาทแห่งวันสิ้นโลก ซึ่งจอดอยู่ตีนเขา
ด้านนอกรถบ้าน เย่ฉงแทบจะกระทืบเท้า
“มู่ไป๋ ตั้งแต่แรกนายก็ขังเหลียวเหลียวไว้ในบ้านเก่า คอยปกป้องเธอ ไม่ยอมให้รู้เรื่องราวข้างนอกเลยสักอย่าง”
“ตอนนี้นายเพิ่งสร้างหอคอยงาช้างจนเป็นรูปเป็นร่างได้ตั้งมากมาย แถมยังพาเหลียวเหลียวออกมาอีก ตกลงนายคิดอะไรอยู่กันแน่?”
ที่จริง ตอนแรกเย่ฉงไม่เห็นด้วยกับการที่ฉินมู่ไป๋ปกป้องเหลียวเหลียวมากเกินไป
การทำแบบนี้ไม่เป็นผลดีต่อการเติบโตของเด็ก
แต่หลังจากได้เห็นความมืดมนและสิ้นหวังของโลกภายนอก เย่ฉงก็คิดว่าฉินมู่ไป๋ทำถูกแล้ว
อวิ๋นซิงเหลียวอ่อนแอเกินไป
เธองดงามราวกับภูตน้อยบริสุทธิ์ที่ตกลงมาจากฟากฟ้า
ไม่เหมาะกับโลกใบนี้เลยสักนิด
ถ้าเด็กสาวบอบบางอย่างเธอได้เห็นความโหดร้ายของโลกเข้า คนแรกที่จะพังทลายก็คงเป็นเธอ
ร่างกายที่พังทลายยังรักษาให้กลับมาได้
แต่จิตใจที่พังทลายนั้นรักษาไม่ได้เลย
ฉินมู่ไป๋กำลังผลักเหลียวเหลียวลงหลุมไฟ
ภายในรถบ้านด้านหลังค่อย ๆ เงียบลง เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ทยอยออกมาจากรถ
ตอนนี้สภาพร่างกายและอารมณ์ของอวิ๋นซิงเหลียวยังถือว่าปกติดี
ฉินมู่ไป๋ยืนตัวตรง แขนเสื้อเชิ้ตสีดำพับกองอยู่ตรงข้อศอก
ดวงตาเรียวยาวของเขาเย็นชา ขณะมองไปยังทิศทางหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น
“งั้นก็ขยายแนวเพลิงตรงตีนเขาออกไปอีก”
เด็กสาวอยากเติบโต และด้วยหัวสมองอันชาญฉลาดของเธอ เธอสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของโลกมาตั้งนานแล้ว
เธอถึงได้อยากลงเขาไปฆ่าซอมบี้