ฉินมู่ไป๋รีบหันกลับ อุ้มเหลียวเหลียวออกไปจากวิลล่าหลังเล็กนี้
รอบด้านมีแต่ศพ เลือดนองไปทั่ว
เด็กสาวต้องตกใจกลัวมากแน่ ๆ เธอบอกว่าตัวเองกำลังจะตาย จะเป็นไปได้ยังไง?
มีเขาอยู่ทั้งคน จะปล่อยให้เบบี๋ตายได้ยังไง?
อวิ๋นซิงเหลียวนั่งอยู่บนแขนของฉินมู่ไป๋ เขาอุ้มเธอขึ้นราวกับกำลังอุ้มเด็กตัวเล็ก ๆ
เธอจึงทำได้แค่ใช้แขนทั้งสองข้างคล้องคอฉินมู่ไป๋ไว้
มือใหญ่อีกข้างของเขากดท้ายทอยเธอไว้ ดันศีรษะให้ซบลงบนไหล่ ไม่ให้มองเห็นภาพน่าสยดสยองรอบตัว
「อาเล็ก เราจะไปไหนกัน?」
เธอปล่อยพลังจิตออกไป จึงเห็นว่าฉินมู่ไป๋กำลังมุ่งหน้าไปยังวิลล่าหลังเล็กของเธอ
ฉินมู่ไป๋ลูบศีรษะคนรักอย่างเอ็นดู
「เบบี๋ ที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว เลือดคาวคลุ้งไปหมด เราไปอยู่ที่วิลล่าหลังเล็กของหนูกัน」
ตอนนี้ยังไม่มีใครนับจำนวนคนที่ตายไป และคงนับไม่ไหวด้วย
คนธรรมดาที่บุกไปยังเขตที่พักของครอบครัวมนุษย์อสูรมีประมาณหลายร้อยคน ถูกสังหารทั้งหมด ไม่มีใครรอดชีวิต
ในบรรดาคนที่ข้ามรั้วลวดหนามเข้ามา นอกจากพี่กังซึ่งเป็นหัวหน้าแล้ว ไม่มีใครถูกปล่อยให้รอดกลับไป
ฉินมู่ไป๋ไม่อยากให้เบบี๋ของเขาเห็นภาพอันนองเลือดและมืดมนเช่นนี้ จึงตั้งใจพาเธอไปอยู่ที่อื่น
พออวิ๋นซิงเหลียวได้ยินก็ร้อนใจ
ไม่ได้หรอก วิลล่าหลังเล็กของเธออยู่แถวนี้ก็จริง
แต่ข้างในมีเสบียงกองเต็มไปหมด
ก่อนโลกอสูรจะมาถึง อวิ๋นซิงเหลียวก็สะสมเสบียงไว้มากมายแล้ว และเก็บไว้ในวิลล่าหลังเล็กของตัวเอง
หลังโลกอสูรมาถึง มนุษย์เหล็กตัวจิ๋วทั้ง 7 ของเธอก็ออกค้นหาเสบียงไม่หยุด เดินทางไปมาระหว่างชุมชนต่าง ๆ ตีนเขาตลอด 24 ชั่วโมง