เดิมทีพี่หวังกำลังจะรีบเข้าไปช่วยคุณหนู
แต่ประตูห้องครัวกลับปิดลงเอง
เธอฉวยโอกาสนั้นไว้ แล้วลงมีดสับคนไปอีกหลายคนอย่างไม่ลังเล
ทั่วทั้งคฤหาสน์เต็มไปด้วยเลือด พวกผู้ชายที่กรูกันเข้ามาจากทางประตูใหญ่ไม่มีใครฝ่าด่านของพี่หวังเข้าไปได้เลย
พี่กังยังพอถือว่าเคยเห็นโลกมาบ้าง เคยติดคุก และเคยอยู่ห้องขังเดียวกับฆาตกร
แต่ภาพศพเกลื่อนพื้น เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว ก็ทำให้เขากลัวจนขาอ่อนอยู่ดี
หลังจากจัดการผู้ชายไปสิบกว่าคน พี่กังก็ชี้ไปทางพี่หวังด้วยมือที่สั่นระริก
“เธอ...เธอเป็นใครกันแน่?”
พี่หวังแสยะยิ้ม เธอมัดผมเป็นมวยกลม ใบหน้ากลมเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ก็คนธรรมดาเหมือนคุณนั่นแหละ”
เธอไม่ใช่มนุษย์อสูรหรือผู้มีพลังพิเศษ
เป็นแค่คนธรรมดาแสนธรรมดาคนหนึ่ง
พี่กังทั้งกลัวทั้งตกใจ “เป็นคนธรรมดาได้ยังไง?”
คนธรรมดาจะมีฝีมือแบบนี้ได้ยังไง?
เขาเสียใจสุด ๆ ว่าทำไมก่อนลงมือถึงไม่สืบประวัติให้ดีก่อน แล้วค่อยบุกเข้ามา?
ก่อนหน้านี้พวกเขารู้แค่ว่าฉินมู่ไป๋มักพาทีมมนุษย์อสูรไปฆ่าซอมบี้และค้นหาเสบียงที่เชิงเขา
ส่วนทางด้านอวิ๋นซิงเหลียว จะมีมนุษย์อสูรที่เป็นยามสองสามคนเฝ้าอยู่ด้านนอกคฤหาสน์
มนุษย์อสูรรับมือยาก เรื่องนี้เป็นความจริง!
พี่กังกับพวกจึงวางแผนมาอย่างรัดกุม คนจำนวนมากจะบุกไปแย่งเสบียงในเขตที่พักของครอบครัวมนุษย์อสูร เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
คนส่วนใหญ่ในเขตที่พักของครอบครัวมนุษย์อสูรเป็นคนธรรมดา ต่อให้เจอมนุษย์อสูรก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ต้องมีคนตายอยู่แล้ว