หยุนซิงเหลียวถูกบังคับให้แยกขาออก แล้วนั่งอยู่บนตักฉินมู่ไป๋
เมื่อเขาเอนตัวไปด้านหลัง ร่างของเธอก็ถูกดึงให้ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวเขาอย่างห้ามไม่ได้
พอได้ยินฉินมู่ไป๋พูดแบบนั้น หยุนซิงเหลียวก็เงยหน้ามองเขาด้วยดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
ฉินมู่ไป๋ปล่อยให้ความปรารถนากัดกินตัวเอง ในดวงตาของเขามีรอยยิ้มร้อนแรงและอันตราย
เขากลับเสพสุขกับความทรมานเช่นนี้ราวกับกำลังทำร้ายตัวเอง ยกแขนขึ้นหนุนไว้หลังศีรษะ
“ถ้าไม่ใช่เพราะหนู แล้วอาจะกลับไปเมืองเล็ก ๆ แบบนั้นทำไม?”
หยุนซิงเหลียวมองฉินมู่ไป๋ กล่องความทรงจำในใจค่อย ๆ เปิดออก
ที่จริงแล้ว ชีวิตของตระกูลหยุนในท้องถิ่นก็ไม่ได้ยากจนถึงขั้นไม่มีข้าวจะกิน
ครอบครัวของพวกเขายังได้พักอยู่ในบ้านพักของหน่วยงานในเมืองเล็ก ๆ ด้วยซ้ำ
หยุนเจี้ยนกั๋วกับหลิวกุ้ยเฟินต่างก็มีงานประจำ
แต่ตระกูลหยุนมีความคิดชายเป็นใหญ่รุนแรงมาก
ความคิดที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นจางชุ่ยฮวาแทรกซึมอยู่ทุกซอกทุกมุมของตระกูลหยุน
ถึงขั้นรุนแรงกว่าครอบครัวที่เห็นผู้ชายสำคัญกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่เสียอีก
ไม่มีใครมองหยุนซิงเหลียวเป็นคนจริง ๆ ในบ้านตระกูลหยุนมักได้ยินเสียงดุด่าและทุบตีเธออยู่เสมอ
ตอนเด็ก ๆ หยุนซิงเหลียวไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่สมบูรณ์ ผมแห้งกรอบเหลืองซีด ร่างกายผอมแห้ง
ทั้งที่ใกล้จะอายุ 7 ขวบแล้ว แต่กลับดูเหมือนเด็ก 5 ขวบ แถมยังไม่ได้ไปโรงเรียน
ถ้าถามว่าในตอนนั้นตระกูลหยุนทรมานเด็กผู้หญิงในบ้านขนาดนี้ แล้วไม่มีใครเข้ามาจัดการเลยหรือ?