เพราะสวนสนุกเสียหายหนักมาก แถมยังมีผู้รอดชีวิตจำนวนไม่น้อยปะปนอยู่ในเขตรั้วลวดหนาม
แยกไม่ออกว่าผู้รอดชีวิตคนไหนอ่อนแอจริง ๆ คนไหนแกล้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อหวังผลบางอย่าง
ดังนั้นพออวิ๋นซิงเหลียวตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดมา ฉินมู่ไป๋ก็สั่งห้ามเธอออกจากที่พัก
เธอสวมชุดนอนแบบแยกชิ้น กระดุมเสื้อถูกใครสักคนปลดออกไปสามเม็ด เผยให้เห็นผิวเนื้อบริเวณใต้ไหปลาร้ากว้างเป็นแถบ
ดวงตากลมโตของอวิ๋นซิงเหลียวที่เพิ่งตื่นดูเหมือนมีประกายน้ำเคลือบอยู่ ทั้งพร่าเลือนและแฝงความไร้เดียงสาแบบคนไม่ประสีประสา
ความบริสุทธิ์นั้นชวนให้คนเกิดความปรารถนาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ฉินมู่ไป๋มองเด็กสาวที่ลุกขึ้นนั่ง มือที่กำลังสวมกางเกงชะงักไป ซิปกลับรูดขึ้นไม่ได้เสียอย่างนั้น
“ยังอยากนอนก็นอนต่ออีกหน่อยสิ วันนี้เธอไม่ต้องออกไปหาเสบียงอยู่แล้ว”
เขาเลยปล่อยซิปค้างไว้ คุกเข่าข้างเดียวริมเตียงแล้วโน้มตัวลงไปจูบเธอ
อวิ๋นซิงเหลียวตอบสนองช้าไปหน่อย เธองุนงงอยู่นานกว่าจะผลักฉินมู่ไป๋ออก
“อย่ามาแกล้งกันสิ เพิ่งเช้าเองนะ เย่ฉงยังรอพี่อยู่ข้างนอก”
ฉินมู่ไป๋ก้มหน้าลงอย่างหมดแรง เอาหน้าผากแนบลงบนไหล่เธอ
“เมื่อไหร่เธอจะยอมให้**จัดการสักที เช้าจะได้ไม่ต้องเป็นแบบนี้”
“ไปได้แล้ว ๆ!”
อวิ๋นซิงเหลียวหน้าแดง รีบไล่เขา เพราะทนความออดอ้อนเหนียวหนึบของฉินมู่ไป๋ไม่ไหวจริง ๆ
ฉินมู่ไป๋ไม่ขยับ เพียงหันหน้าไปด้านข้าง ส่งสัญญาณให้เหลียวเหลียว
ปกติแค่ฉินมู่ไป๋ได้ชิมหวานนิดหน่อย เขาก็จะพูดง่ายขึ้นมาก