ตอนที่อวิ๋นซิงเหลียวถูกฉินมู่ไป๋พากลับมาที่รถบ้าน
แก้มของเธอยังแดงระเรื่อไม่หาย
ร่างกายอ่อนปวกเปียกจนแทบจะนั่งอยู่บนศีรษะของฉินมู่ไป๋ได้ เธอจึงได้แต่พิงเขากระดูกของเขาอย่างหมดแรง
ตรงกันข้ามกับเธอ ฉินมู่ไป๋กลับตื่นเต้นและกระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างมาก
พอกลับถึงรถบ้าน ฉินมู่ไป๋ก็อุ้มเหลียวเหลียวขึ้นมา ตั้งใจจะพาเธอไปห้องน้ำ
“ฉันอาบเอง ไม่ต้องให้นายช่วย”
อวิ๋นซิงเหลียวรู้สึกไม่สบายตัวเลย อาบน้ำเสร็จเธอยังต้องซักกางเกงชั้นในอีก
ตอนนี้อวิ๋นซิงเหลียวอยากตัดกรงเล็บของฉินมู่ไป๋ทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด
เขายังดูเหมือนไม่หนำใจด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะฟ้ามืดแล้ว ทั้งยังมีลมพัดวูบวาบอยู่รอบสนามหญ้า ฉากนั้นคงดูน่าขนลุกไม่น้อย
อวิ๋นซิงเหลียวไม่รู้เลยว่าฉินมู่ไป๋จะหยุดเมื่อไหร่
เธอต้องระวังตัวไว้หน่อย
ปล่อยให้เขาตามเข้าไปในห้องน้ำด้วย เป็นเรื่องอันตรายเกินไป
ฉินมู่ไป๋อารมณ์ดีสุด ๆ เขาก้มลงจูบหน้าผากเด็กสาวเบา ๆ
“ได้สิ เบบี๋ ไม่ต้องซักกางเกงชั้นในนะ เรื่องแบบนี้ให้อาเล็กจัดการให้ก็พอ”
อวิ๋นซิงเหลียวปฏิเสธหัวชนฝา ใบหน้าแดงก่ำพลางพูดว่า
“ไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่านายจะเก็บเอาไว้ทำอะไร”
วันนี้เธอนอนกลิ้งอยู่บนสนามหญ้ามาเกือบครึ่งวัน กางเกงที่ใส่จึงสกปรกเป็นพิเศษ
ทั้งข้างในข้างนอกต่างก็เปื้อนมอมแมม
อวิ๋นซิงเหลียวไม่ไว้ใจฉินมู่ไป๋เลยแม้แต่น้อย
ฉินมู่ไป๋มองตามเหลียวเหลียวตัวน้อยที่วิ่งเข้าไปในห้องน้ำตามลำพังด้วยสีหน้าเสียดายเล็กน้อย