“มันรนหาที่ตาย!”
ฉินมู่ไป๋ที่อยู่ในรถมีประสาทการได้ยินดีมาก จึงได้ยินเสียงตะโกนของติงฝานจากในห้องอย่างชัดเจน
เขากำเด็กดีไว้ สีหน้าเย็นชา บรรยากาศอำมหิตแผ่คลุมไปทั่วห้องโดยสาร
เหลียวเหลียวคือเส้นตายของฉินมู่ไป๋
พูดตามตรง เขาอดทนให้ติงฝานยืนด่าลูกสาวตัวน้อยของเขาอยู่ตรงนั้นมานานขนาดนี้ได้
ก็เพราะเห็นแก่เหลียวเหลียวแล้ว นับว่าฉินมู่ไป๋เชื่อฟังเธอมากทีเดียว
แต่ผู้ชายคนไหนก็ทนฟังไม่ได้หรอก เมื่อมีคนที่ไม่ยอมตายดี ๆ แถมยังคอยดูหมิ่นคนที่เขาทะนุถนอมที่สุดไม่หยุดหย่อน
ในที่สุดฉินมู่ไป๋ก็ยอมคลายแขนจากอวิ๋นซิงเหลียว
เขาวางร่างเล็ก ๆ ของเหลียวเหลียวไว้ข้างตัว เตรียมลงจากรถไปจัดการติงฝานด้วยตัวเอง
อวิ๋นซิงเหลียวรีบยกแขนทั้งสองข้างคล้องคอฉินมู่ไป๋ไว้
“อย่าไป!”
ฉินมู่ไป๋หันหน้าเล็กน้อย ก็เห็นดวงตาของเด็กสาวแดงก่ำ ในแววตาคล้ายมีความเอาแต่ใจและแข็งกร้าวแบบที่เป็นเธออยู่เล็กน้อย
เธอต้องการให้ฉินมู่ไป๋ฟังเธอ
ห้ามฉินมู่ไปเด็ดขาด!
บางทีอาจเป็นเพราะความเอาแต่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเด็กสาวนี่เอง
ทั้งที่แขนทั้งสองข้างของเธอนุ่มนิ่มไร้เรี่ยวแรง คล้องคอฉินมู่ไป๋ไว้ แต่กลับทำให้เขาดิ้นให้หลุดไม่สำเร็จ
ฉินมู่ไป๋ยกมือขึ้นอย่างจนใจ กุมข้อมือเรียวของเหลียวเหลียวไว้
มือใหญ่ของเขาโอบรอบข้อมือเธอได้ทั้งวง แถมยังเหลือที่ว่างอีกด้วย
“เด็กดี อาไปฆ่าพวกมันเอง แบบนี้พวกมันก็จะไม่ด่าเธอแล้ว”
อวิ๋นซิงเหลียวกอดคอเขาแน่นขึ้นอย่างดื้อดึง
“เดี๋ยวก็มีคนจัดการพวกมันเอง”