ห้องครัวในรถบ้านคับแคบมาก
เทียบกับห้องครัวในคฤหาสน์แล้วต่างกันลิบลับ
ฉินมู่ไป๋ตัวสูงใหญ่ พอเขากับอวิ๋นซิงเหลียวยืนอยู่ในบริเวณครัวพร้อมกัน พื้นที่ตรงนั้นก็ยิ่งดูแออัด
อวิ๋นซิงเหลียวรู้สึกเหมือนไม่มีที่ให้หลบไปไหน
พื้นที่ที่เธอขยับตัวได้มีนิดเดียว
“เด็กดี พื้นสกปรกนะ คุณอาอยากอุ้มหนูลงจากรถ ก็เพราะเป็นห่วงหนูไง”
ฉินมู่ไป๋ยกมือข้างหนึ่งขึ้นโอบเอวเธอไว้
เขายืนอยู่ด้านหลัง พอก้มลงก็พอดีมองเห็นชุดชั้นในของเธอผ่านคอเสื้อ
สาวน้อยระวังตัวสุด ๆ ทุกวันหลังอาบน้ำ เธอจะซักชุดชั้นในของตัวเองแล้วเอาไปอบให้แห้ง
ไม่เปิดโอกาสให้ฉินมู่ไป๋ฉวยโอกาสได้เลย
ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าและต้องหยิบชุดชั้นในออกมา เธอก็พยายามหลบเขาให้มากที่สุด
จนฉินมู่ไป๋ไม่รู้เลยว่าเด็กดีของเขาใส่ชุดชั้นในแบบไหนทุกวัน
แต่มุมนี้กลับมองเห็นขอบชุดชั้นในนิดหน่อยพอดี
เป็นขอบลูกไม้ด้วย
มือที่วางอยู่บนเอวของเธอขยับดึงเสื้อขึ้นนิดหนึ่ง
เขารั้งคอเสื้อของคนรักลงมาเล็กน้อย
จะได้มองเห็นชัดขึ้น
แต่อวิ๋นซิงเหลียวไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
เธอพยายามแนบตัวเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวให้มากที่สุด ไม่ให้แผ่นหลังไปติดกับอกของฉินมู่ไป๋
แต่ฉินมู่ไป๋กลับไม่รู้จักเว้นระยะ ยืนเบียดเธอแนบชิดกว่าเดิมเสียอีก
แถมยังใช้บางอย่าง*ดันเธออีก
อวิ๋นซิงเหลียวทำปากยื่น บ่นเสียงเบา
“สกปรกตรงไหนกัน พื้นสะอาดจะตาย พี่มั่วแล้ว”