“ที่รัก”
ฉินมู่ไป๋เห็นว่าเด็กสาวเอาแต่ก้มหน้า จนตัวแทบจะไหลตกจากตักเขาแล้ว
เขากระชับวงแขน แล้วดึงร่างเธอกลับมาอีกครั้ง
“นั่งดี ๆ”
อวิ๋นซิงเหลียวรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้ทำสิ่งที่ไม่อยากทำ เธอมองฉินมู่ไป๋อย่างลำบากใจ ร่างถูกเขากอดไว้ จึงทำได้เพียงซุกเข้ากับอกเขา
ฉินมู่ไป๋ที่ดูสุภาพแต่กลับเหมือนโจรเอาแต่ใจ โอบแขนรอบเอวเธอ มือใหญ่ทั้งสองหยอกล้อนิ้วเรียวบางของเธอ
“ที่รัก ต่อไปต้องเป็นฝ่ายเข้าหาหน่อย มานั่งบนตักคุณอาเองนะ”
ตักของเขาเป็นของเธอ เธอควรจะรู้ตัวเอง แค่ได้อยู่ด้วยกันก็ควรหาที่นั่งของตัวเองให้เจอโดยอัตโนมัติ
อวิ๋นซิงเหลียวเม้มปาก ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ถึงเธอจะปฏิเสธไป ฉินมู่ไป๋ก็ไม่ฟังอยู่ดี
เธอจึงเงียบไป ส่วนฉินมู่ไป๋ก็ถือว่าเธอเชื่อฟังและยอมตกลง
เขาอดใจไม่ไหว จูบแก้มเธออีกครั้ง “เด็กดีจริง ๆ”
พอเริ่มจูบแล้วก็หยุดไม่อยู่ ต่อให้อวิ๋นซิงเหลียวคอยหลบตลอด ก็ทำให้ฉินมู่ไป๋ยั้งมือไม่ได้
มือเขาดึงชายเสื้อเธอขึ้น เสื้อท่อนบนตัวสั้นของเด็กสาวถูกเลิกขึ้น นิ้วมือเย็นเฉียบสัมผัสโดนแอ่งเว้าตรงเอว
เอวของอวิ๋นซิงเหลียวสั่นไหว เธอไวต่อสัมผัสจนหดตัวหนีไปด้านข้าง
ไม่นาน มือของฉินมู่ไป๋ก็กุมแอ่งเว้าตรงเอวเธอ ฝ่ามือใหญ่ปกคลุมลงไปจนกุมเอวเล็ก ๆ ของเธอไว้ได้ครึ่งหนึ่ง
ฉินมู่ไป๋ใช้มือวัดเอวเธอ พลางกัดติ่งหูแล้วพูดว่า
“ที่รัก ผอมเกินไปแล้ว วันนี้กินอะไรไปบ้าง?”
เอวเล็กแค่นี้ เขายังไม่กล้าบิดแรง ๆ ด้วยซ้ำ
ถ้าบังเอิญทำเธอหักขึ้นมาจะทำยังไง?