อวิ๋นซิงเหลียวสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความกระหายน้ำ รู้สึกถึงอาการซ่านวาบที่หนังศีรษะเป็นระลอก
ฉินมู่ไป๋กำลังลูบไล้เธอ
พูดให้ถูกคือ นิ้วของฉินมู่ไป๋กำลังลูบไล้พลังจิตของเธอ
ผู้มีพลังพิเศษสายจิตนั้นค่อนข้างลึกลับ พลังชนิดนี้ไม่ได้แสดงออกมาในรูปแบบที่มองเห็นได้อย่างธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน
ในบรรดาพลังพิเศษมากมาย พลังสายจิตเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้
แต่เมื่อพลังจิตของผู้มีพลังพิเศษสายจิตถูกจับได้ ก็จะส่งผลย้อนกลับไปยังสมองในรูปแบบต่าง ๆ
อย่างเช่นตอนนี้ นิ้วของฉินมู่ไป๋กำลังลูบไล้งูจักรกลของอวิ๋นซิงเหลียว
อันที่จริงก็คือกำลังลูบไล้เส้นประสาทของเธอ
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นทำให้อวิ๋นซิงเหลียวสั่นสะท้านยิ่งกว่าตอนที่ฉินมู่ไป๋สัมผัสร่างกายเธอโดยตรงเสียอีก
เธอรีบลุกขึ้น ใบหน้าแดงระเรื่อ ก่อนเปิดประตูห้องนอนในรถบ้านออกไป
“ฉินมู่ไป๋!”
อวิ๋นซิงเหลียวตะโกนใส่ชายที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา
เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ตัดผมสั้นเกรียนดูคล่องแคล่ว แต่กลับเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างเกียจคร้าน
งูจักรกลตัวนั้นถูกเขาสวมไว้บนข้อมือ
ตอนอวิ๋นซิงเหลียวตะโกนเรียกเขา นิ้วยาวเรียวของฉินมู่ไป๋กำลังลูบคลึงงูจักรกลบนข้อมือเบา ๆ
ในมือเขาถือเกล็ดงูสีดำชิ้นเล็ก ๆ กำลังแปะลงบนตัวงูจักรกล
“เบบี๋”
ฉินมู่ไป๋เงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวยาวมีรอยยิ้มอ่อนโยน
“ตื่นเช้าจัง ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ?”
เขาหยุดมือที่กำลังแปะเกล็ดงู ลุกขึ้นเดินไปหา ก่อนโอบเอวบางของหญิงสาวแล้วอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย