ยิ่งหยุนลี่ลี่เดินเข้าใกล้อวิ๋นซิงเหลียวมากเท่าไร ก็ยิ่งอิจฉามากขึ้นเท่านั้น
เกิดในตระกูลหยุนเหมือนกันแท้ ๆ แต่อวิ๋นซิงเหลียวกลับได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีขนาดนี้
ดูผิวพรรณนุ่มนิ่มของยัยตัวแสบนั่นสิ ราวกับแค่หยิกเบา ๆ ก็มีน้ำซึมออกมาแล้ว
แต่หยุนลี่ลี่กลับมีผิวหยาบกร้าน ใบหน้าราวกับเปลือกไม้เก่า
ที่จริงใต้เสื้อผ้าของหยุนลี่ลี่ยังมีรอยแผลอีกมากมาย ซึ่งเป็นรอยที่จางชุ่ยฮวาทุบตีเธอตั้งแต่เด็ก
แผลเป็นเหล่านั้นไม่มีวันหาย ราวกับความกลัวที่ฝังลึกลงในความทรงจำของเธอทีละรอย
ทุกครั้งที่หยุนลี่ลี่เห็นรอยแผลบนร่างกาย ซึ่งมีทั้งเล็กใหญ่และสีเข้มจางต่างกัน
เธอก็จะนึกถึงชีวิตวัยเด็กอันยากลำบาก ที่ต้องดิ้นรนเติบโตมาอย่างบิดเบี้ยวในครอบครัวที่รักลูกชายมากกว่าลูกสาว
เธอเดินเข้าไปใกล้อวิ๋นซิงเหลียวอีกสองสามก้าว
“เจาตี้ ย่ากับพ่อเรียกให้ไปหา”
คำพูดยังไม่ทันขาดคำ หัวหมูป่าก็หยิบก้อนหินเล็ก ๆ บนพื้นขึ้นมา แล้วปาใส่หน้าหยุนลี่ลี่อย่างแม่นยำ
ก้อนหินทุกก้อนล้วนกระทบใบหน้าของหยุนลี่ลี่
หยุนลี่ลี่กรีดร้อง ปิดหน้าตัวเองแล้วถอยหลังไปหลายก้าว
“หยุนเจาตี้ แกทำอะไรน่ะ?”
“รีบสั่งให้ไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่หยุดเดี๋ยวนี้!”
กล้าด่าว่าเขาเป็นสัตว์เดรัจฉานงั้นเหรอ?!
หัวหมูป่ายิ่งปาหินเล็ก ๆ อย่างเมามันกว่าเดิม
หยุนลี่ลี่ถอยกรูดไปเรื่อย ๆ ไม่นานใบหน้าก็ถูกปาจนเลือดออก
แต่บาดแผลระดับนี้เป็นเรื่องชินตาสำหรับหยุนลี่ลี่
ตอนเด็ก เธอถูกจางชุ่ยฮวากับหยุนเจี้ยนกั๋วทุบตีที่บ้านเดิม