จางชุ่ยฮวาหันกลับไปมองหยุนลี่ลี่พลางด่าพึมพำ ก่อนพูดอย่างรังเกียจ
“มีแต่แกที่คิดได้หรือไง! นังตัวถ่วง!”
หยุนลี่ลี่กลอกตา คำด่าของจางชุ่ยฮวาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอะไรเลย
เธอโตมากับเสียงด่าทอตบตีของจางชุ่ยฮวา จึงชินกับการด่าพึมพำของอีกฝ่ายไปนานแล้ว
ตัวถ่วงแล้วจะทำไม?!
หยุนลี่ลี่รู้ดีว่าตัวเองเป็นตัวถ่วงจริง ๆ!
แต่ตอนนี้จางชุ่ยฮวา หยุนเจี้ยนกั๋ว และหยุนเย่าจู่ก็ยังต้องพึ่งตัวถ่วงอย่างเธอเลี้ยงดูไม่ใช่หรือไง
รถแล่นไปจนถึงที่สูงแห่งหนึ่ง มองจากไกล ๆ ก็เห็นหยุนซิงเหลียวกับพวกของเธอ
หยุนเจี้ยนกั๋วจอดรถ
รถอีกหลายคันที่ตามหลังมาก็หยุดลงเช่นกัน
หยุนเจี้ยนกั๋วกับจางชุ่ยฮวาลงจากรถ แล้วมองมนุษย์อสูรกลุ่มนั้นที่อยู่ไกลออกไป
“คนนั้นคือหยุนเจาตี้เหรอ?”
หยุนเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ข้างหน้ารถ จ้องมองเด็กสาวร่างเล็กบอบบางที่ดูราวกับลมพัดมาก็ล้มได้
แม้เด็กสาวจะสวมชุดปฏิบัติการในป่าสีดำ ทั้งยังมีอุปกรณ์ดูครบครัน
แต่แค่มองก็รู้ว่าเธอบอบบาง ไม่เคยเจอเรื่องใหญ่โตอะไรมา
แววตาละโมบฉายชัดในดวงตาของหยุนเจี้ยนกั๋ว
ทุกอากัปกิริยาของหยุนเจาตี้เผยให้เห็นความสง่างามและราศีที่ยากจะอธิบายออกมา
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่คนระดับตระกูลหยุนจะอบรมขึ้นมาได้
เรื่องนี้ยิ่งยืนยันได้ว่าหยุนเจี้ยนกั๋ว หยุนลี่ลี่ และหยุนเย่าจู่มีสายเลือดเดียวกันจริง ๆ
เมื่อรู้ว่าหยุนเจาตี้ใช้ชีวิตได้ดีถึงเพียงนี้ ความคิดแรกของคนตระกูลหยุนทุกคนก็คืออยากเหยียบเธอให้จม แล้วปีนขึ้นไปอยู่ในจุดเดียวกับเธอ