อวิ๋นซิงเหลียวปักปลายมีดในมือลงกับพื้น
เธอใช้สองมือเท้าด้ามมีด พลางก้มมองหยุนเจี้ยนกั๋วที่ด่าไปเดินเข้ามา
“นังตัวดี รีบลงมาเดี๋ยวนี้!”
ดวงตาของหยุนเจี้ยนกั๋วมืดหม่น แฝงความรู้สึกน่ารังเกียจลามก จ้องตรงไปยังใบหน้าของอวิ๋นซิงเหลียว
ชั่วขณะนั้น อวิ๋นซิงเหลียวแทบจะอาเจียนออกมา
เธอไม่ขยับ ยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยท่าทีหยิ่งผยองเหนือกว่า
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นซิงเหลียวไม่ยอมทำตาม หยุนเจี้ยนกั๋วก็โกรธจนสบถด่าลั่น
“พ่อสั่งให้แกรีบไสหัวมาหา หูหนวกหรือไง?”
เสียงของเขาดังมาก
ตอนอวิ๋นซิงเหลียวยังเด็ก ขอแค่เขาตะคอกใส่เธอสักคำ เธอก็จะตกใจจนขดตัวแน่นอยู่กับพื้น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
พอได้ยินหยุนเจี้ยนกั๋วตะคอก หยุนลี่ลี่ที่อยู่ไกลออกไปก็พลันตัวแข็งทื่อไปตามความเคยชิน มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อไว้ ไม่กล้าขยับ
หยุนลี่ลี่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
อวิ๋นซิงเหลียวเองก็แทบไม่ต่างกัน
เด็กสาวที่ยืนอยู่บนเนินดินเล็ก ๆ ใบหน้าซีดขาว เม้มปากแน่น
สีหน้าหยิ่งผยองที่เคยมีอยู่เต็มหน้า บัดนี้กลับบิดเบี้ยวจนดูแย่
“นังสารเลว เชื่อไหมว่าพ่อจะเตะให้ตาย! รีบลงมาเดี๋ยวนี้ ไสหัวลงมา!”
หยุนเจี้ยนกั๋วยังคงตะคอกใส่อวิ๋นซิงเหลียว
ทุกคำที่เขาพูดราวกับถูกประทับลงไปในจิตวิญญาณของอวิ๋นซิงเหลียว
กระตุ้นความหวาดกลัวในใจเธอให้ปะทุขึ้นมา
คนที่เติบโตมาในบรรยากาศน่ากลัวเช่นนี้ตั้งแต่จำความได้ ยากจะไม่รู้สึกหวาดผวาและขวัญเสีย
ถึงขั้นเผลออยากทำตามที่หยุนเจี้ยนกั๋วพูดโดยไม่รู้ตัว
แต่อวิ๋นซิงเหลียวยืนแน่วแน่อยู่ที่เดิม ราวกับเท้าถูกตอกตะปูไว้ แม้ในใจจะหวาดกลัว แต่เธอก็บอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า