“อ๊ะ ฉินมู่ไป๋!”
อวิ๋นซิงเหลียวตะโกนชื่อเขาเสียงดัง หวังใช้เสียงข่มขู่กลบเกลื่อนเพื่อหยุดมือไม้ซุกซนของฉินมู่ไป๋
ฉินมู่ไป๋โน้มตัวลง ใช้สองมือยันไว้เหนือร่างเธอ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ
“เด็กดีไม่ดื้อสิ”
เขาก้มหน้าลง ใช้ปลายจมูกไล้ดมแก้มเธอเบา ๆ
อวิ๋นซิงเหลียวถูกกดให้นอนอยู่บนเตียง ถูกขังไว้ระหว่างแขนของเขา
ดูราวกับกำลังถูกสัตว์ดุร้ายตัวใหญ่ฉีกกิน
มวยผมกลม ๆ ที่เธอมัดไว้ยุ่งเหยิงไปนานแล้ว เส้นผมหยักศกเล็กน้อยแผ่กระจายอยู่บนเตียงด้านหลังศีรษะ
อวิ๋นซิงเหลียวเบือนหน้าไปอีกทาง ใจเต้นระส่ำไม่หยุด
ท่านี้ไม่เพียงไม่ได้ช่วยหลบอะไรเลย กลับยิ่งเผยลำคอเรียวยาวให้ปลายจมูกของฉินมู่ไป๋สัมผัสได้ชัดเจน
เขาใช้ปลายจมูกถูไล้ลำคอกับหลังใบหูของเธอเบา ๆ ก่อนประทับริมฝีปากลงไป ใช้ริมฝีปากเย็น ๆ ดูดผิวเธอ
อวิ๋นซิงเหลียวรู้สึกว่าการกระทำของฉินมู่ไป๋เต็มไปด้วยความสนิทสนม
เธอหันตัว เตรียมจะหนีอีกครั้ง
แต่กลับถูกฉินมู่ไป๋กดตัวไว้
เขาทาบร่างลงเหนือเธอ พอเห็นว่าเธอดื้อ ก็ใช้ฟันขบผิวหลังใบหูของเธอเบา ๆ
ใบหน้าอวิ๋นซิงเหลียวแดงก่ำราวกับกุ้งต้ม พยายามอดกลั้นความรู้สึกซาบซ่านเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นไปทั่วร่าง
“เด็กดี ตัวหอมจังเลย”
ฉินมู่ไป๋พูดเสียงแหบ ปลายจมูกซุกเข้าหาซอกไหล่เธอ พลางสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อของเธอไปด้วย
อวิ๋นซิงเหลียวทั้งอึดอัดทั้งอับอาย ส่งเสียงครางงึมงำเหมือนยุงตัวเล็ก ๆ