“หยุนเจาตี้!!!”
จางชุ่ยฮวาที่ถูกมัดมือมัดเท้าแน่นหนา กัดฟันจ้องหยุนซิงเหลียวด้วยความแค้น
หยุนซิงเหลียวหันกลับมา ใบหน้าเล็กสวยมีรอยยิ้มประดับ รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับดอกไม้ที่ผลิบานอย่างสดใส
“ลืมยายแก่นี่ไปเลย!”
หยุนซิงเหลียวกวักมือเรียกลู่เอ้อร์ “ถ้ายายแม่มดนี่เรียกหยุนเจาตี้อีกคำ ก็ตบสักฉาด”
“เรียกกี่คำก็ตบกี่ฉาด”
ทั้งที่บอกแล้วว่าหยุนซิงเหลียวเกลียดชื่อนี้ เกลียดชื่อนี้มาก! แต่ก็ยังมีคนเรียกเธอแบบนี้อีก
ลู่เอ้อร์พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินไปยืนตรงหน้าจางชุ่ยฮวา
จางชุ่ยฮวานั่งอยู่บนพื้น มือทั้งสองถูกมัดไพล่หลัง เธอเงยหน้าจ้องลู่เอ้อร์
“แกกล้าเหรอ!”
ลู่เอ้อร์ทำหน้าฉงน ก่อนจะตบหน้าจางชุ่ยฮวาเบา ๆ ฉาดหนึ่ง ทว่ากลับทำให้แก้มข้างหนึ่งของเธอบวมขึ้นมาทันที
ไม่เพียงเท่านั้น มุมปากของจางชุ่ยฮวายังแตกจนมีเลือดซึมออกมา
“ทำไมฉันจะไม่กล้าล่ะ?”
ลู่เอ้อร์คิดว่าท่าทางทำเป็นวางอำนาจของจางชุ่ยฮวาน่าขันเหลือเกิน
ยายแก่นี่ไม่รู้จักดูสถานการณ์ข้างนอกบ้างหรือไง?
เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?
ก็ไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์คนสำคัญอะไร แถมยังไม่ได้เก่งกาจด้านการต่อสู้เป็นพิเศษด้วย
แล้วทำไมลู่เอ้อร์จะตบเธอไม่ได้?
จางชุ่ยฮวาปวดแสบแก้มไปหมด เธอหันไปตะโกนใส่หยุนซิงเหลียวเสียงดัง
“หยุนเจาตี้! กล้าให้คนของแกมาตบฉันเหรอ?!”
คำพูดยังไม่ทันขาด ลู่เอ้อร์ก็ตบหน้าอีกข้างของจางชุ่ยฮวาอีกฉาด
แก้มทั้งสองข้างของเธอบวมแดงเท่ากันพอดี
กับคนที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ใช้กำลังจัดการคือวิธีที่ทำให้พวกเขาเข้าใจได้ดีที่สุด