“หึ”
อวิ๋นซิงเหลียวหัวเราะเยาะ พลางคิดว่าจะจัดการเสิ่นเจ๋อชวน เจ้าตัวน่ารำคาญที่คอยตามติดเหมือนกาวตราหมาอย่างไรดี
ตั้งแต่ฉินมู่ไป๋เปิดแนวป้องกันขึ้นมา ซอมบี้ที่มุ่งหน้ามายังตระกูลฉินก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
แต่หอสัญญาณสำหรับพลเรือนแถวนี้อยู่ในเขตปลอดภัยด้านหลังแนวป้องกันแล้ว
ในบรรดาคนของฉินมู่ไป๋มีมนุษย์อสูรหน่วยรบพิเศษคนหนึ่ง ปกติเขาชอบจัดการเรื่องอุปกรณ์สัญญาณพวกนี้ที่สุด
เพราะมีพลังงานเหลือเฟือแต่ไม่รู้จะระบายที่ไหน อีกทั้งฉินมู่ไป๋ยังห้ามไม่ให้เขาไปเที่ยวผู้หญิง
มนุษย์อสูรหน่วยรบพิเศษคนนั้นเลยไม่มีอะไรทำ ว่างจนแทบจะมีหญ้างอกบนหัว จึงซ่อมหอสัญญาณแห่งหนึ่งในเขตปลอดภัยจนกลับมาใช้งานได้
พูดอีกอย่างคือ คนที่อยู่ในบริเวณนี้และโทรศัพท์ยังมีแบตเตอรี่
ตอนนี้ก็โทรออก ส่งข้อความ และทำอย่างอื่นได้ตามปกติ ไม่มีอะไรติดขัด
อวิ๋นซิงเหลียวมองสัญญาณโทรศัพท์ที่เต็มทุกขีดบนหน้าจอ
เธอนึกย้อนไปถึงชาติก่อน หลังระเบียบสังคมพังทลาย สัญญาณสื่อสารก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายอยู่นานหลายปี
จนกระทั่งระเบียบสังคมได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างสมบูรณ์ สัญญาณสื่อสารถึงกลับมาใช้ได้เต็มที่
แต่ตอนนั้นโลกก็เปลี่ยนไปเป็นอีกแบบแล้ว
จะเหมือนชาตินี้ได้ยังไง เพิ่งผ่านไปแค่เดือนเดียวหลังโลกอสูรมาถึง สัญญาณสื่อสารแถวภูเขาตระกูลฉินก็กลับมาใช้ได้แล้ว
สมกับเป็นจักรพรรดิอสูรจริง ๆ
สามารถสร้างกฎเกณฑ์สังคมใหม่ขึ้นมาได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้
มีแค่ฉินมู่ไป๋เท่านั้นที่ทำได้
สายตาของอวิ๋นซิงเหลียวเลื่อนไปยังข้อความที่เสิ่นเจ๋อชวนส่งมาให้
เสิ่นเจ๋อชวนยังไม่ตายง่าย ๆ หรอก อวิ๋นซิงเหลียวรู้ดี