สมองของอวิ๋นซิงเหลียวเฉื่อยชา พลังจิตแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขอบเขต
เพราะการเกาะอยู่บนตัวฉินมู่ไป๋นั้นสบายมาก
เธอปล่อยตัวตามสบาย ให้พลังจิตแผ่กระจายออกไปอย่างเต็มที่
อวิ๋นซิงเหลียวจึงประหลาดใจเล็กน้อยที่พบว่า เมื่อเธอแผ่พลังจิตออกไปเต็มที่ ขอบเขตที่พลังจิตครอบคลุมได้ก็ขยายกว้างกว่าเดิมมาก
ตอนนี้พลังจิตของอวิ๋นซิงเหลียวมีเธอเป็นศูนย์กลาง และครอบคลุมทั้งภูเขาตระกูลฉินกับเมืองเล็ก ๆ ด้านล่างได้
ครอบคลุมทั้งหมด
แต่เธอไม่ได้ประหลาดใจอยู่นาน หลังจากปรับตัวกับระดับพลังพิเศษที่เพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยได้แล้ว
อวิ๋นซิงเหลียวก็ซบอยู่บนไหล่ของฉินมู่ไป๋ต่อ เป็นโคอาลาขี้เกียจไร้หางเหมือนเดิม
“เด็กดี อาให้ทำบะหมี่กินไหม?”
ฉินมู่ไป๋จูบหน้าผากเธอ ก่อนวางเจ้าตัวติดหนึบลงบนเคาน์เตอร์ในครัว
แต่พอฉินมู่ไป๋หันหลัง เจ้าตัวแสบที่อยู่ด้านหลังก็ยื่นแขนทั้งสองข้างมาคล้องคอเขาจากด้านหลังอีกครั้ง
ฉินมู่ไป๋จนใจสุด ๆ เขาเดินต่อไม่ได้ทั้งตัวอ่อนยวบ ราวกับงูที่ไม่มีกระดูก
“เด็กดี ถ้าอาไม่ไปทำอาหารเช้า เดี๋ยวหนูหิวแย่นะ”
เขาหันกลับมา เอียงแก้มไปทางเจ้าตัวน้อยด้านหลัง แล้วปลอบเธอเสียงเบา
“เด็กดีนะ”
อวิ๋นซิงเหลียวซุกหน้ากับต้นคอด้านหลังของเขา ถูไถเบา ๆ ขณะที่สมองยังเชื่องช้าเพราะรู้สึกสบายสุด ๆ
ฉินมู่ไป๋ทำอะไรไม่ได้ นอกจากใช้สองมือจับข้อพับเข่าของเธอ แล้วยกเธอขึ้นขี่หลังอีกครั้ง