ตอนนี้อวิ๋นซิงเหลียวนั่งอยู่บนโซฟาทรงตัวยูในรถบ้าน
เธอนั่งหันข้างโดยหันหลังให้ฉินมู่ไป๋
จู่ ๆ ก็ได้ยินคำพูดของฉินมู่ไป๋ที่ดูเหมือนมีนัยแอบแฝง อวิ๋นซิงเหลียวจึงส่งเสียง “อ้อ”
ในใจกลับรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
จริง ๆ แล้วจะรู้สึกผิดไปทำไม? ชาติก่อนเธอหนีไปกับเสิ่นเจ๋อชวนที่หน้าตาดูดีมีชาติตระกูล
แต่ชาตินี้เธอก็ยังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกับเสิ่นเจ๋อชวนนี่นา
อวิ๋นซิงเหลียวกำลังแก้ไขความผิดพลาดของตัวเองอยู่แล้ว
จะรู้สึกผิดไปทำไมกัน?
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม
“อาหนู ฉันว่าที่คุณพูดถูกหมดเลย”
ฉินมู่ไป๋เม้มปาก ไม่พูดอะไรต่อ
เขาหยุดไดร์เป่าผม วางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่บอบบางของเธอ แล้วไล้ลงมาตามแขนเรียวบาง ก่อนจะโอบเธอจากด้านหลัง
“เด็กดี อยู่ข้างอาหนูดี ๆ นะ ถ้าหนูอยากได้ดาว อาหนูก็จะเอาดาวกับพระจันทร์มาให้”
เขาเอียงหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอด้วยริมฝีปากบาง
ฟังราวกับกำลังร่ายมนตร์ชั่วร้าย
หัวใจของอวิ๋นซิงเหลียวสั่นไหวเป็นระลอก
เธอไม่เคยสงสัยคำพูดของฉินมู่ไป๋เลย
อวิ๋นซิงเหลียวขานรับอย่างว่าง่าย “ได้ค่ะ”
มือของฉินมู่ไป๋ที่โอบอยู่ตรงเอวเธอจู่ ๆ ก็เลิกชายเสื้อขึ้น
เมื่อคืนฉินมู่ไป๋ตัวร้ายแย่งชุดชั้นในของเธอไป
วันนี้อวิ๋นซิงเหลียวจึงจำบทเรียนได้ ใส่ชุดชั้นในแบบแยกชิ้นที่มีฟองน้ำเสริมในตัว
กลายเป็นว่ายิ่งทำให้มือของฉินมู่ไป๋สอดเข้าออกได้สะดวกกว่าเดิม
อวิ๋นซิงเหลียวหน้าแดง พยายามดันเขาออกและดิ้นรนจนเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก เธอเริ่มหงุดหงิด กัดริมฝีปากแล้วถลึงตามองเขาในอ้อมแขน