อวิ๋นซิงเหลียวค้นหาสิ่งของจำเป็นอยู่ในร้าน แต่พลังจิตของเธอกลับแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งถนน
เธอเห็นเสิ่นเจ๋อชวนพาผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านตาข่ายลวดเข้ามา
เสิ่นเจ๋อชวนดูฮึกเหิมเปี่ยมพลัง ราวกับเป็นผู้นำคนหนึ่ง เขาหันกลับไปโบกมือให้พวกผู้ชายธรรมดาที่อยู่อีกฝั่งของตาข่ายลวด
เขาขยับปากบอกพวกนั้นว่า “รอฉัน”
เหอะ!
มุมปากของอวิ๋นซิงเหลียวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นเจ๋อชวนก็เป็นแบบนี้แหละ จริง ๆ แล้วเขาไม่มีความสามารถอะไรเลย แต่ปากเก่งพูดจาหว่านล้อมคนเป็นที่สุด
คนที่พูดเก่งย่อมรู้จักสร้างภาพให้ตัวเอง
คนไร้ความสามารถอย่างเขากลับได้รับความคาดหวังเกินตัวจากกลุ่มคนธรรมดาพวกนี้
จนตอนนี้เสิ่นเจ๋อชวนดูราวกับเป็นคนมีความสามารถโดดเด่นมาก
ไม่มีใครสงสัยเลยว่าเสิ่นเจ๋อชวนไม่มีความสามารถในการเป็นผู้นำหรือเสน่ห์ดึงดูดใจใด ๆ
สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือหลอกลวงต้มตุ๋น
ตลอดช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย เสิ่นเจ๋อชวนก็สร้างภาพตัวเองแบบนี้
ทั้งอัจฉริยะด้านการเรียน ทั้งทายาทเศรษฐีผู้เย็นชา ทั้งยังอ้างว่าไม่เคยพึ่งเส้นสายของครอบครัว ทำงานพิเศษหาเงินเรียนด้วยตัวเอง และไม่ยอมให้ผู้ใหญ่ในบ้านกดดันอธิการบดีหรืออาจารย์ในมหาวิทยาลัย
เสิ่นเจ๋อชวนยังเคยพูดเองด้วยว่าครอบครัวของเขาบริจาคอาคารเรียนให้มหาวิทยาลัยเอ
ฉินมู่ไป๋ก็บริจาคอาคารเรียนให้มหาวิทยาลัยเอเหมือนกัน เพราะได้เข้าเรียนที่นั่น แต่อวิ๋นซิงเหลียวไม่กล้าพูดเรื่องนี้ไปทั่ว
ก่อนหน้านี้เธอยังเคยนับถือความใจกว้างของเสิ่นเจ๋อชวนอยู่ไม่น้อย
ทั้งที่ครอบครัวบริจาคอาคารเรียนเหมือนกัน ทำไมอวิ๋นซิงเหลียวถึงไม่กล้าพูดอย่างเต็มปากเต็มคำเหมือนเขา?