วุ่นวายกันอยู่เกือบครึ่งคืน
ยังดีที่ฉินมู่ไป๋ทำได้แค่จูบเธอ ถ้าเธอไม่ยินยอม เขาก็ไม่ฝืนใจเธอ
เช้าวันต่อมา อวิ๋นซิงเหลียวตื่นขึ้นบนเตียง แต่ฉินมู่ไป๋ไม่อยู่แล้ว
เธอลุกขึ้นนั่ง อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปแตะริมฝีปากที่บวมแดงของตัวเอง
เธอลงจากเตียงเดินเข้าไปในห้องน้ำ มองชุดนอนบนตัวในกระจกที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ราวกับผักดองตากแห้ง
อีกทั้งยังมีรอยนิ้วมือบนเอว กางเกงเหมือนถูกกระชากจนขาด ยางยืดเสียสภาพไปแล้วจนหย่อนยาน
แค่ขยับตัวแรงขึ้นนิดเดียว กางเกงนอนของอวิ๋นซิงเหลียวก็จะหลุดจากเอวคอดบาง
ชั่วขณะหนึ่ง อวิ๋นซิงเหลียวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นดอกไม้เล็ก ๆ ที่ถูกย่ำยีจนบอบช้ำ
ไม่รู้เหมือนกันว่าฉินมู่ไป๋ที่ยิ่งนานยิ่งทำเกินเลยและควบคุมตัวเองยากขึ้น จะกระชากผ้าปิดบังระหว่างพวกเขาออกจนหมดเมื่อไหร่
เฮ้อ... อวิ๋นซิงเหลียวคิดฟุ้งซ่าน ไม่อยากคิดอะไรให้มากมายไปกว่านี้
ยิ่งคิดซับซ้อน ก็ยิ่งพัวพันกับความลังเลที่ไม่เหมาะกับเวลาแบบนี้
ในสภาพแวดล้อมการเอาชีวิตรอดอันเลวร้ายเช่นตอนนี้ การออกห่างจากฉินมู่ไป๋ต่างหากที่ไม่เหมาะสมที่สุด
อวิ๋นซิงเหลียวคิดอย่างหดหู่ ก่อนจะหันไปหยิบผลึกแกนกลางสีแดงชาดและสีส้มแดงกำใหญ่จากกล่องพลาสติก
เธอกำมันไว้ในมือแล้วค่อย ๆ ดูดซับพลัง
ช่วงนี้เธอกินดีนอนดี แถมยังฆ่าคนไม่กี่คนที่เคยทำให้เธอขยะแขยงมาตลอดชาติที่แล้ว
อวิ๋นซิงเหลียวจึงอารมณ์ดีไม่น้อย พลังพิเศษของเธอเลยเลื่อนขั้นได้เร็วเป็นพิเศษ
ผู้มีพลังพิเศษทุกคนล้วนมีเค้าความงาม ไม่ว่าหญิงหรือชาย ทุกครั้งที่เลื่อนขั้นก็เหมือนได้กินยาเรียกความเยาว์วัย แม้แต่คนแก่ก็ยังมีผมดำค่อย ๆ งอกแซมผมขาว