แนวหน้า เย่ฉงสังเกตเห็นว่าฉินมู่ไป๋ใจลอย
เขาแอบบ่นในใจว่า หรือเมื่อคืนมู่ไป๋จะถูกขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ถึงได้หงอยเป็นไก่ตั้งแต่เช้า?
เย่ฉงแกว่งหางจิ้งจอกพลางย่องถอยห่างจากฉินมู่ไป๋ไปอีกหน่อย
มนุษย์อสูรหน่วยรบพิเศษที่อยู่ข้าง ๆ กระดิกหูหมาป่าถามว่า
“วันนี้มู่ไป๋เป็นอะไรไป?”
งูยักษ์ที่อยู่ไกลออกไปปล่อยหางห้อยต่ำ เลื้อยไปมาในฝูงซอมบี้อย่างเชื่องช้า
ตลอดเส้นทางที่มันเลื้อยผ่าน ซอมบี้ถูกทับแบนราบเป็นชั้น ๆ
ซอมบี้บางตัวพอถูกทับจนแบน ผลึกแกนกลางในร่างก็เผยออกมา
ไม่รู้ว่าผลึกแกนกลางพวกนั้นทำจากวัสดุอะไร ถึงไม่ถูกฉินมู่ไป๋ทับแตก
ดูจากความแข็งของมันแล้ว ต่อให้เอาเกล็ดของฉินมู่ไป๋มาทำอาวุธ ก็คงผ่าผลึกแกนกลางพวกนี้ไม่แตก
เย่ฉงส่ายหน้า
ไม่นานนัก ฉินมู่ไป๋ที่อยู่ไกลออกไปก็ทนความกระวนกระวายใจแบบนี้ไม่ไหว
เขาติดต่อหาเด็กสาว
แต่ไม่มีใครรับสาย
สัญญาณไม่ว่าง
ความไม่สบายใจในใจฉินมู่ไป๋ยิ่งหนักขึ้น
ก่อนหน้านี้ฉินมู่ไป๋ปฏิเสธหัวหน้าติงไปแล้ว
ถ้าหัวหน้าติงคิดใช้กำลัง ฉินมู่ไป๋ก็จะกดอีกฝ่ายลงด้วยกำลัง ไม่เปิดโอกาสให้แม้แต่น้อย
แต่ตลอดช่วงเช้าวันนี้ ฉินมู่ไป๋ไม่ได้รับข่าวจากลู่เอ้อร์เลย
ทางประตูตาข่ายเหล็กก็ไม่มีข่าวอะไรส่งมาเหมือนกัน
มันเงียบสงบเกินไปจนผิดปกติ
อีกอย่าง สถานีฐานสัญญาณสื่อสารที่เพิ่งซ่อมเสร็จ ก็ไม่น่าจะพังอีก
ไม่มีทางบังเอิญขนาดนั้น
“ฉันต้องกลับไปดูสักหน่อย”